Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Ευρωπαϊκό πρόγραμμα για το Λύκειο Βαλτινού στον Δήμο Τρικκαίων




Με 50 μαθητές και 10 εκπαιδευτικούς από 4 χώρες της ΕΕ, το Βαλτινό και τα Τρίκαλα βρήκαν «Τον μπλε δρόμο για μια καλύτερη ζωή». Αυτός είναι ο τίτλος διακρατικού προγράμματος από το Erasmus, που υλοποιεί το Λύκειο Βαλτινού.
Ένας τίτλος με σημασία, καθώς ο «μπλε δρόμος» μπορεί να είναι οτιδήποτε ενώνει και δημιουργεί. Και αυτό ακριβώς έψαξαν οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί από Βέλγιο, Πορτογαλία, Βουλγαρία και Ιταλία που μετά από συνεχείς ανταλλαγές επισκέψεων, έφτασαν και στο Βαλτινό. Οι μαθητές και οι μαθήτριες φιλοξενούνται από την περασμένη Κυριακή σε σπίτια μαθητών/τριών από το Βαλτινό και τα γύρω χωριά, ενώ ακολουθούν ένα πρόγραμμα επισκέψεων στον Δήμο Τρικκαίων και άλλες περιοχές.
Το πρωί της Τετάρτης 18 Απριλίου 2018 στο Δημαρχείο Τρικκαίων έγιναν δεκτοί από τους αντιδημάρχους κ.κ. Σοφία Αλεστά και Ακη Αναστασίου και τον πρόεδρο της e-trikala ΑΕ κ. Γιάννη Κωτούλα. Οι τρεις τους, παρουσίασαν δράσεις του Δήμου Τρικκαίων στους τομείς της τεχνολογίας, της εκπαίδευσης και γενικότερα καινοτόμα προγράμματα. Οι αλλοδαποί επισκέπτες, ξεναγήθηκαν επίσης στο μουσείο Τσιτσάνη, βρέθηκαν στη λίμνη πλαστήρα, θα κινηθούν τις υπόλοιπες ημέρες στα ορεινά του νομού, γινόμενοι οι καλύτεροι πρεσβευτές για τον Δήμο Τρικκαίων.
Το συγκεκριμένο πρόγραμμα του Λυκείου Βαλτινού υλοποιείται από τους/τις: Δήμητρα Αγγέλου (διευθύντρια), Πηνελόπη Παπαδοπούλου, Θανάση Φλόκα, Γιώργο Καραθανάση, Μαρία Αποστολάκη, Ελένη Τσιώλη, Αποστόλη Μπρέντα.

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Περίφραξη του αντλιοστασίου, δεξαμενής και υδατόπυργου Βαλτινού. Εξοπλισμός και ασφάλεια εγκαταστάσεων από τη ΔΕΥΑΤ




Ασφάλεια εγκαταστάσεων για το νερό και ενίσχυση εξοπλισμού από τη ΔΕΥΑΤ. 
Λόγω της φύσης της και με δεδομένη την ευαισθησία της, η ΔΕΥΑ Τρικάλων συνεχίζει την προσπάθεια για αναβάθμιση του εξοπλισμού και για παροχή βέλτιστων υπηρεσιών στους πολίτες.
Έτσι, το τελευταίο διάστημα, μαζί με τα έργα που εκτελούνται για ύδρευση και αποχέτευση στην πόλη και τα χωριά του Δήμου Τρικκαίων, προχώρησε στην περίφραξη του αντλιοστασίου, δεξαμενής και υδατόπυργου Βαλτινού καθώς και σε άλλα έργα,
Συγκεκριμένα:
Στο πλαίσιο του έργου «ΠΕΡΙΦΡΑΞΕΙΣ ΑΝΤΛΙΟΣΤΑΣΙΩΝ, ΔΕΞΑΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΟΠΥΡΓΩΝ» η ανάδοχος εταιρεία μέχρι τώρα έχει ολοκληρώσει την περίφραξη:
α) στις δύο δεξαμενές της τοπικής κοινότητας Πλατάνου.
β) στον υδατόπυργο Ζηλευτής,
γ) στον υδατόπυργο Μεγαλοχωρίου, δ) στον  υδατόπυργο Μ. Καλυβίων και
ε) στον  υδατόπυργο Βαλτινού.
Η σύμβαση κατασκευής έργου ανερχόταν σε 21.217,264 Ευρώ πλέον ΦΠΑ 24% και μέχρι στιγμής έχει υλοποιηθεί το 60% του έργου.


Η ΔΕΥΑΤ επίσης, προέβη στην ενίσχυση του στόλου των οχημάτων της με την προμήθεια ενός αναρροφητικού σαρώθρου. Το όχημα αυτό έχει τη δυνατότητα να καθαρίζει τα βουλωμένα φρεάτια ομβρίων από τα χώματα και τα φύλλα.
Τέλος, ολοκληρώθηκαν οι εργασίες στεγανοποίησης του υδατόπυργου της Τ.Κ. Διποτάμου και αντικαταστάθηκαν όλοι οι μεταλλικοί σωλήνες του υδατόπυργου, καθώς επίσης και το δίκτυο ύδρευσης της γεώτρησης στην περιοχή του υδατόπυργου.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Επιχρωματισμένες παλιές φωτογραφίες



Συνήθως ξεχνάμε ότι οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες τραβήχτηκαν σε έναν κόσμο γεμάτο χρώματα.
Ο χρωματισμός τους βοηθά να απομακρύνουμε αυτό το εμπόδιο μεταξύ του παρελθόντος και της σύγχρονης οπτικής μας, τραβώντας μας λίγο πιο κοντά στην πραγματικότητα στην οποία ελήφθη η φωτογραφία.


Το χρώμα φέρνει νέα ζωή στις φωτογραφίες και προκαλεί μια ζωντανή νέα προοπτική.
Παρακάτω παρουσιάζεται μια θεματική ενότητα, με επιχρωματισμένες παλιές φωτογραφίες, που αφορά στον χώρο της αγοράς.



Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

15 ζωγράφοι «βάζουν» Μπουγάδα


Η Μπουγάδα, είναι όρος προερχόμενος από τη Βενετία (bugada) και σημαίνει το πλύσιμο ρούχων ή τα πλυμένα ρούχα.
Παλαιότερα, το πλύσιμο αυτό γινόταν είτε εντός σπιτιού, είτε εκτός, σε χώρους με τρεχούμενο νερό. Για να καθαρίζουν καλύτερα τα ρούχα, χρησιμοποιούσαν πέτρες, ξύλα, βούρτσες κ.ά. με τα οποία τα έτριβαν.


Συνηθισμένη ήταν και η χρήση εργαλείων όπως η Σκάφη, ένα επίμηκες ξύλινο ή μεταλλικό σκεύος με ανάγλυφες προεξοχές επάνω στις οποίες έτριβαν τα ρούχα αφού πέρναγαν πρώτα από πάνω τους μερικές φορές το σαπούνι.
Από την αρχαιότητα και μέχρι τα νεώτερα χρόνια, στις αυλές των σπιτιών υπήρχαν αυλάκια που βοηθούσαν στη συγκέντρωση του βρόχινου νερού για διάφορες δουλειές του σπιτιού και για τη μπουγάδα.


Επίσης, τα μέρη (ποτάμια, δημόσιες βρύσες κ.λπ.) όπου οι γυναίκες πήγαιναν ομαδικά για το πλύσιμο ρούχων, ήταν εκτός από χώροι πλυσίματος και χώροι κοινωνικής συναναστροφής και διασκέδασης.
15 ζωγράφοι αποτύπωσαν στα έργα τους την διαδικασία της μπουγάδας πριν ακόμα εφευρεθεί το πλυντήριο στις ΗΠΑ το 1907. Το πλύσιμο των ρούχων έκτοτε άρχισε σταδιακά να γίνεται αυτόματα, με ανάδευση ρούχων, νερού και απορρυπαντικού, η οποία προκαλείται από την περιστροφή ενός μεταλλικού τυμπάνου.

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Μαγευτικός περίπατος στα χνάρια του Ασκληπιού



Μετά από 3000 χρόνια ο Δήμος Τρικκαίων αναβίωσε διαδρομή για την υγεία και την άθληση στα ριζά του Κόζιακα. Στο Γοργογύρι, μέσα στα δάση, σε μονοπάτι δίπλα από τον Κεφαλοπόταμο, ο Δήμος Τρικκαίων, σε συνεργασία με τον Δήμο Αμαρουσίου, τη ΓΓ Αθλητισμού, υπό την αιγίδα της ΚΕΔΕ, διοργάνωσαν τη δράση BE ACTIVE. Ένα ευρωπαϊκό αθλητικό πρόγραμμα, που στον Δήμο Τρικκαίων απέκτησε ιδιαίτερο νόημα. Διότι από τη συγκεκριμένη περιοχή, στους πρόποδες του όρους Κερκέτιον, ο πρώτος γιατρός της ανθρωπότητας, ο Ασκληπιός, χρησιμοποιούσε φαρμακευτικά φυτά. Αυτά τα φυτά, ήταν παντού γύρω από τους δεκάδες περιπατητές, που απόλαυσαν μια ήπια διαδρομή 4,5 χλμ. σε περίπου 2 ώρες. Μέσα στο δάσος, με τις φυλλωσιές των δέντρων να παίζουν παιχνίδι με τον ήλιο, τη ροή του ποταμού να θεραπεύει την ακοή, μέλη του ΣΟΧΤ (που χάραξε το μονοπάτι) πολίτες, περιηγητές, αλλά και η ηγεσία του Δήμου Τρικκαίων, απόλαυσαν την επιστροφή στην αρχαία διαδρομή του Ασκληπιού.
Ο Δήμαρχος Τρικκαίων κ. Δημήτρης Παπαστεργίου χαρούμενος ιδιαίτερα, αφού το όραμα για την υλοποίηση του «Σχεδίου Ασκληπιός» προχωρά γοργά: μία εβδομάδα μετά, την Παρασκευή 20 Απριλίου 2018 στο πρ. Δημαρχείο Κόζιακα στο Πρίνος, στις 19:30, θα πραγματοποιηθεί η ενημερωτική συνάντηση με θέμα «Επανεκκίνηση των Νέων στον τομέα της Καλλιέργειας των Αρωματικών – Φαρμακευτικών Φυτών». Πρόκειται για μια πρωτοποριακή αναπτυξιακή δράση στον τομέα των φαρμακευτικών και αρωματικών φυτών από τον Δήμο Τρικκαίων, με τη συνεργασία της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής και του Πανεπιστημίου του Rutgers (State University of New Jersey).
Ετσι, η αναβίωση και η νέα εποχή στη σχέση της παροχής φυσικών φαρμακευτικών ιαμάτων, προχωρά κανονικά, όπως προβλεπόταν από το πλάνο που σχεδίασε ήδη από το 2014 ο Δήμος Τρικκαίων.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Εικόνες του χωριού "Του μεσημεριού"



Ανοίγουν τις πετσέτες με το φαί και στρώνουν καταγής το τραπέζι τους. Ζυμωτό ψωμί, ελιές και τυρί. Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και μια ευχή. "Να είσαι γερός". Δεν έχουν καιρό για αρρώστια.
Κάτω απ' τον ίσκιο της λεύκας ακούς χωρατά και γέλια. Λένε για τα αγόρια τους που έγιναν άντρες. Κόρες που γέννησαν εγγόνια.
Πόσο απλή η ζωή και η ευτυχία!
Ένα χαμόγελο, ένα γέλιο, μια προσευχή.
Ο κάμπος γιομίζει αγάπη.
Αλλού οι άνθρωποι φτιάχνουν όπλα, όπλα παντός καιρού, ντύνονται ετοιμοπόλεμοι με στολές παραλλαγής. Ετοιμοπόλεμοι. Γιομίζει μίσος το φαράγγι του κόσμου.
Οι άνθρωποι κάτω απ' τη λεύκα πίνουν την τελευταία γουλιά ο ένας απ' το ποτήρι του άλλου. Πιάνουν το τσαπί και το λισγάρι και ονειρεύονται έναν μικρό παράδεισο στη γη.
Και δίνονται.
Δίνονται σε ότι αγαπάνε!

Του Κώστα Κοτρώνη

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

Λέξεις του τόπου μας, από το Γλωσσάρι ιδιώματος Δυτικής Θεσσαλίας και ευρύτερης περιοχής αυτής. ΖΗΤΑ



Του Ευαγγέλου Στάθη Φιλολόγου

Συνεχίζοντας την παρουσίαση μέρους από το λεκτικό – γλωσσολαογραφικό υλικό που αφορά τον τόπο μας, και το οποίο έχει καταγραφεί στο βιβλίο μου με τίτλο: «Γλωσσάρι ιδιώματος Δυτικής Θεσσαλίας και ευρύτερης περιοχής αυτής», γίνεται μια επιλογή λέξεων που αρχίζουν από το γράμμα Ζ και παρουσιάζονται παρακάτω με αλφαβητική σειρά:

ζαβός  επίθ. η ζαβός η ζαβεά του ζαβό 1) ο στραβός, ο λοξός, ο άνισος: ζαβό δέντρο – ζαβό ξύλο 2) για πρόσωπο ιδιότροπος, καυγατζής: πού να τα βγαλτς πέρα μεαυτόν· ξερς τι ζαβός που είνι; 3) για ζώα που μπαίνουν στα σπαρτά (ιδίως στα ξένα) και κάνουν ζημιές ή χτυπούν το αφεντικό τους: την πούλτσα την Κουκκίνου, έτσι  ζαβεά που ήταν (πούλησα την Κοκκίνω, την κόκκινη αγελάδα)
ζαβουλιά  η θηλ. ουσ. 1) λέξη φράσης σε μικρό παιδί για επιμόρφωση: μην ξανακάντς άλλη  ζαβουλιά, ισύ να ξερς! (μην κάνεις σκανδαλιά, ζιζανιά, ζημιά) 2) πονηριά, διαβολιά: ούλου ζαβουλιές είνι, δεν αφήνει  καέναν ήσυχουν
ζαβουμάρα  η θηλ. ουσ. στραβουμάρα, κουταμάρα, σαστισμάρα: ζαβουμάρα μ’ κακιά κι μένα ’κείνη την ώρα κι γίνκι του κακό
ζαγάρα  η θηλ. ουσ. 1) η σκύλα που φυλάει τα κουτάβια της και αγριεύει άμα την πλησιάσεις 2) κάπως χαϊδευτικά σε μικρά ζαβουλιάρικα κοριτσάκια: αχ, ζαγάρα, αν σι πχιάσου, που μι χάλασις του πλέξιμου μ’
ζαγκανάει  ρ. παρατ. ζαγκανούσα· ζαγκανιώμι ζαγκανήτχα· κουνιέμαι, κινούμαι συνέχεια, δε μ’ έχει ο τόπος: μόλις ακούει χουρό, ίσια ζαγκανιώτι
ζαϊρές  η αρσ. ουσ. η γέμιση για γλυκά και για πίτες: θέλει  πουλύ ζαϊρέ του γκανταΐφι  κι να μουσκουβουλάει  (μοσχοβολάει) απ’ την κανέλα κι του γαρύφαλλου
ζάκατα  ζούκατα  επίρρ. αργά αργά (για κίνηση): άντε κουνήσ’ λίγου, πότι θα φτάεις έτσι πώς πας ζάκατα ζούκατα – τουν είπαν να τρέξει λίγου κι αυτός ζάκατα ζούκατα, ζάκατα ζούκατα
ζαλίκα  η θηλ. ουσ. και ουδ. του ζαλίκι· φόρτωμα ξύλων, κυρίως, αλλά και άλλων αντικειμένων ή και ανήμπορων ανθρώπων στην πλάτη κάποιου (συνήθως της αγρότισσας γυναίκας): απού νια ζαλίκα ξύλα ήφιρνα (έφερνα) κάθι βράδυ στου σπίτι  – να θιρίειζ (θερίζεις), να πλεγς, να γνεθς, κι νά ’χς κι του κούτσικου ζαλίκα
ζαλκώνουμι  ρ. αόρ. ζαλκώθκα μετοχ. ζαλκουμένους· φορτώνομαι κάτι ή κάποιον στην πλάτη μου: θέρζαμαν τότι όξου στουν ήλιου κι μι ζαλκουμένα τα κούτσικα πίσ’ στην πλάτη
ζαμάνι  του ουδ. ουσ. πληθ. τα ζαμάνια· πολύ χρονικό διάστημα: χρόνια κι ζαμάνια είχαμι ν’ανταμουθούμι!
ζαμπούνικους  επίθ. η ζαμπούνικους η ζαμπούνικην του ζαμπούνικου· αρρωστιάρης, ανήμπορος, αχαμνός: ούλουένα ζαμπούνικους είνι, δεν του παίρει  (παίρνει) ντιπ απάνου τ’ (δε δυναμώνει) – ένας κουντακνός (κοντακινός) κι ζαμπούνικους είνι (περιφρονητικά για άνδρα)
ζάντζα  η θηλ. ουσ. ιδιοτροπία, παραξενιά, ελάττωμα, γκρίνια: ούλου ζάντζις είνι τώρα τιλιφταία, δε γκουτάς να τουν κρίντς ντιπ (δεν κοτάς να τον μιλήσεις) – στη φρ. ούλου ζάντζα κι κουλιάντζα (όλο γκρίνια και ανημποριά)
ζάπι (βλ. και λ. ζάφτι)  του ουδ. ουσ. στη φράση κάνω ζάπι· δαμάζω, τιθασεύω, ημερώνω: βρε καλέ μ’, βρε αχαμνέ μ’, μπα, πού να τουν κάνου ζάπι  να κάτσει καλά   
ζαπώνου  και (α)ζαπώνου  ρ. μεταβ. αόρ. ζάπουσα· αρπάζω κάτι κρυφά, ύπουλα και γρήγορα: σαν τ’ αζαπώνει  του πουρτουφόλι  κι κόφτει  πέρα, άφαντους γίνκι!
ζαράλι  του και ζαραλίκι  του ουδ. ουσ. σωματική ασθένεια, συνήθως χρονία
ζάτσικας  ως επίρρ. ζόρι, θυμός: άμα χάνει  στου πιχνίδι, τουν έρχιτι ζάτσικας – μ’ ήρθι ζάτσικας που μι μίλτσι έτσι
ζάφτου  ρ. μεταβ. αόρ. έζαψα 1) χτυπώ, βαράω: σαν τουν ζάφτει  μία στα μούτρα τ’, είδι τουν ουρανό σφουντύλι – ούλου έκλιγι του κούτσικου· το ’ζαψα κι ’γω κανα δγυο στου γκώλου τ’ κι έτσι σταμάτσι 2) αρπάζω με δύναμη κάτι πολύ βαρύ και το μεταφέρω: ένα τσιουβάλι  γιουμάτου που δε μπουρούσαν να του σκώσουν δγυο, κι αυτός το ’ζαψι στουν ώμου τ’ μι την πρώτη

Εκδρομή του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού



O Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού διοργανώνει ημερήσια εκδρομή την Κυριακή 13 ΜΑΙΟΥ 2018 στη Σουρωτή (Τάφος του Αγίου Παΐσιου, προσκύνημα) και επίσκεψη στην Θεσσαλονίκη στο ιστορικό κέντρο, Λευκός Πύργος & παραλία.
ΤΙΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΊΟΥ: 15 ευρώ
Για δηλώσεις συμμετοχής και προγράμματα καλέστε στο τηλέφωνο της προέδρου
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ: ΜΠΟΓΙΑΤΖΗ ΖΑΦΕΙΡΑ Τηλ.: 6953079866


Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Μνήμες από τη ζωή στο χωριό «Τα σκυλιά»



Του Χάρη Αγγελή

Πολλές είναι και οι αναμνήσεις με τα σκυλιά του χωριού.
Πραγματικοί φρουροί των σπιτιών και των κοπαδιών αυτά τα σκυλιά. Χρειάζονταν μάχες σώμα με σώμα, όχι μόνο να μπεις στο σπίτι που κατοικούσαν, αλλά να περάσεις κι απ’ το δρόμο. Τα τσομπανόσκυλα, αν δεν τα σφύριζε ο τσομπάνος να φρονιμέψουν, μπορεί και να σε έτρωγαν ολόκληρο.
Σκυλιά μεγάλα με τριχωτά στήθη έτοιμα να παλέψουν με τους λύκους. Πιστά και υπάκουα στ’ αφεντικά τους, μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να θυσιαστούν. Έτρωγαν αυτά που τους δίνανε, τίποτα από μόνα τους. Σε κοίταζαν στα μάτια και περίμεναν το ξεροκόμματο. Κόκκαλα δεν υπήρχαν, αφού κρέας δεν έτρωγαν οι άνθρωποι από τη φτώχια. Πάσχα, Χριστούγεννα, Πανηγύρια και σε γάμους λίγδωνε λίγο τ’ αντεράκι τους με τα σφαχτά, άνθρωποι και σκυλιά.
Φιλίες αναπτύσσονταν ισχυρές, κυρίως μεταξύ παιδιών και σκυλιών. Όταν γεννούσε κάποια σκύλα, τα παιδιά είχαν μεγάλη χαρά. Τα κουτάβια ήταν πανέμορφα και με κλειστά τα μάτια, σε λίγες μέρες άρχιζαν να περπατάν. Χοντρομπαλάτα με απαλό δέρμα και φουσκωμένες τις κοιλιές από το γάλα της σκύλας, ήθελαν παιχνίδι. Τα ΄παιρναν αγκαλιά, τα παιδιά, τα χάιδευαν, τα φιλούσαν, τα μάθαιναν να τρέχουν. Έψαχναν στις κοιλιές να ξεχωρίσουν ποια είναι αρσενικά και ποια θηλυκά. Έκαναν όνειρα ποια θα κρατήσουν και ποια θα δώσουν σ’ άλλους. Με βαριά καρδιά τα παιδιά αποχωρίζονταν τα μικρούλια σκυλάκια. Η πίκρα τους ήταν πολύ μεγάλη όταν τα ΄βρισκαν φουσκωμένα και ψόφια μέσα στα χαντάκια. Το ψωμί, βλέπεις, ήταν ίσα – ίσα για τους ανθρώπους κι ένα σκυλί παραπάνω θα ήταν πρόβλημα.


Πραγματικά τα σκυλιά πεινούσαν. Αφού καμιά φορά, όταν έκανες την ανάγκη σου, περίμεναν να αρπάξουν το μεράδι τους, μόλις βγει να το καταβροχθίσουν.

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

Ευθυμογράφημα



-Πασχαλιά μιθαύρου Κιτσιάρα, του κατάλαβις;
-Θέλου δε θέλου Σιώκα του κατάλαβα. Λες να μην του κατάλαβα κι να σκουθώ την Πασχαλιάτκα κι να πάου στα αμπέλι;
-Που να ξέρου αγαπητέμ, ξέρου γω τί κάντζ ισί.
-Όχι, είμιστι Χριστιανοί ουρθόδουξι, για όνομα του Θεού.
-Μ΄ άκσις να που ιγώ κάτι τέτοιου;
-Ξέρου κι γω. Ιδώ γλέπς, έχασάμι τ΄ αυγά κι τα πασχάλια.
-Πείρις κανά προυκουμένου γκουρμπάνι
-Ιμένα αγαπητέ μη ξέρς καλά. Γάτα δε βάζου στη φουτιά. Μια φουρά του χρόνου έρχιτι η Πασχαλιά, η φαμπλιά μαζέβιτι ούλη, του θέλου πιανούμινου. Τί τσιγκουνιές θα κάνουμι στ΄ αρνί του Πασχαλιάτκου;
-Βρε μια χαρίτσα κάντζ. Δεν ξέρου ιγώ ότι είσι άρχουντας σ΄ αυτά; 
-Αλλά να σι που τουν πόνουμ, μαύρη Πασχαλιά θα πιράσουμι πάλι φέτους.
-Μπά, γιατί;
-Να, έχου μια νυφαδιά που όταν έρχιτι να πιράσουμι ούλοι μαζί την Πασχαλιά σκουτώνουμέστι.
-Σκουτώνισέστι; Γιατί, τι έχτι να χουρίστι; Απ΄ όσου ξέρου την πιριουσία την μοίρασις δίκια σι όλα τα πιδιάς…
-Ά…ααα, δεν είνι αυτός ου λόγους. Αυτό μια χαρίτσα του δέχθκι. Άλλου είνι του πρόβλημα αγαπητέ.
-Τί άλλου να είνι. Μήπους είνι καθουλικιά;
-Όχι, δεν είνι αυτό.
-Τότι; Μη μου πεις ότι είνι μουσουλμάνα μη μπούργκα;
-Όχι βρε αδερφέ, δεν είνι μουσουλμάνα.
-Έ, τότι, τι στου λύκου είνι;
-Να σι που τη μαύρη αλήθεια, δεν ξέρου, αν κι σι τι Θιό πιστεύει, άλλου κουσούρι έχι.
-Άλλου;
-Άλλου, άλλου.
-Αγαπητέ; Μουσουλμάνα δεν είνι, καθουλικιά, απ΄ ότι  λες, δεν είνι. Έ, τότινις ποιό είνι του πρόβλημα.
-Άστου, άμα σι πού, θα σκουθείς να φύγς.
-Φίλτατε, μη με τρελαίνεις;
-Δε θέλου να σι τριλάνου αλλά η νυφαδιάμ είνι, λέι χουρτουφάγους.
-Έ ….εεεεε, έμπλιξις φουκαράμ.
-Αν έμπλιξα λέϊ…ιιι; Η ψυχούλαμ του ξέρι.
-Δηλαδής;

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Το διάφανο όνειρο



Ευτυχής μέσα στο όνειρο έζησα. Δυστυχής στα έργα της άμοιρης ανθρωπότητας. 
Πάνω κι απ' τους ανθρώπους αγάπησα τα ποτάμια που κυλάν ακούραστα να συναντήσουν την γαλάζια φωλιά του παραδείσου. Αγάπησα τα βουνά και τα δέντρα, τα ζώα και τα φυτά. Το πέταγμα των αετών σε απόμακρες κορυφές, τις τρεμάμενες φωτιές της νύχτας και την πάχνη του θεσσαλικού κάμπου τις χαραυγές. 
Απλοί άνθρωποι του μόχθου τα ηλιοβασιλέματα του Κόζιακα.
Άνθρωποι τέρατα μου κρύβουν τον ήλιο, σβήνουν τα αστέρια τις νύχτες μου. Τις γραμμές των βουνών, αυτές που αγγίζουν τον ουρανό, θωρούν τα κρυμμένα μου μάτια. Το φύσημα και τη σιωπή του αέρα, τη βροχή και τα σύννεφα αγάπησα. Τους άδολους ανθρώπους που καλλιεργούν τη γη αγάπησα.
Αγάπησα τον τόπο μου και τη χώρα μου. Κι όλη την ανθρωπότητα που ονειρεύεται.
Αγάπησα τη θλίψη πιότερο απ' τη χαρά, τους ύμνους της Μ. Εβδομάδας πιότερο απ' την ημέρα του Πάσχα. " Ω γλυκύ μου έαρ".
Φορές, φορές μες το θαύμα της ζωής, δεν ξέρω τι ν' αγαπήσω και τι να μισήσω. Η δική μας χώρα - η χώρα των άλλων.
Τότε στέκομαι μετέωρος πάνω στα μάτια σου.
Ξέρω όμως, ποτέ δεν θα αγγίξουν τι δικό μας διάφανο όνειρο, οι ρακοσυλλέκτες των υλικών. 
Κι αυτό είναι κάτι. 
Η ζωή μας.

Του Κώστα Κοτρώνη


Κυριακή, 8 Απριλίου 2018

(Πάσχα 2018) Η Ανάσταση στο Βαλτινό




Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, στο Βαλτινό, κορυφώθηκαν οι πασχαλινές εορταστικές εκδηλώσεις με την αναστάσιμη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.
«Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός» έψαλε ο ιερέας Κων/νος Ζαχαράκης, ανυψώνοντας τις λαμπάδες με το φως της αναστάσεως, στον ιερό ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.
«Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός» επανέλαβαν θριαμβικά και οι ψάλτες.
Οι πιστοί έσπευσαν με τις λευκές λαμπάδες να πάρουν το άγιο φως.


Στη συνέχεια ο κόσμος κατευθύνθηκε έξω από τον ναό για να τελεστεί υπαίθρια η λειτουργία της Αναστάσεως.
Και να, μετά την ανάγνωση του ιερού Ευαγγελίου, ακούγεται από τον ιερέα το «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος»!
Και να, οι καμπάνες σημαίνουν θριαμβικά!
«Χριστός Ανέστη, Αληθώς Ανέστη»! εύχονται οι άνθρωποι και δίνουν το φιλί της αγάπης στους δικούς τους, και στον διπλανό τους εάν τύχει.


Η Αγάπη νίκησε τον θάνατον. Η πίστη στην Ανάσταση μας φέρνει πιο κοντά στην προοπτική μας, μας ξανοίγει σε θεϊκές δυνατότητες, ώστε όπως μας λέγει ο ποιητής, Οδ. Ελύτης, η Ανάσταση κάνει: «βουνά (να) σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους …»
Χριστός Ανέστη, Χρόνια πολλά!

Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

ΤΟΠΟΙ ΑΠΟΓΕΙΩΤΙΚΟΙ


Ένα αξιόλογο κείμενο του Ποιητή Ηλία Κεφάλα δημοσιευμένο
 στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» της 6-8/4/2018.

Η φωτογραφία πρόσφατη, στην χρονική απόσταση μιας εικοσαετίας περίπου, εστιάζει στον ἄξονα ενός επιμήκους βράχου σὲ παρατεταμένη στιγμή απογείωσης. Ο γρανίτης κοιτάζει κατευθείαν στην καρδιά του ουρανού και παρασύρει στην κίνησή του αυτή και το εκστασιασμένο βλέμμα. Ο χρόνος και ο τόπος στρεβλώνονται παθητικά, για να εξαφανίσουν κάθε τι το συγκεκριμένο και να το μεταβάλλουν σε μόριο μιάς αόριστης μεταλλαγής. Η πέτρα γίνεται ένας διαχρονικός μαγνήτης για να ελκύει αενάως. Να αιχμαλωτίζει. Έρχομαι ξανά και ξανά στον τόπο αυτόν και καθώς επανέρχομαι είναι σαν να μην έφυγα ποτέ. Εδώ μικρός μαθητής, εδώ έφηβος, εδώ φοιτητής, εδώ και ενήλικας συνδεδεμένος με την διαρκή αναζήτηση, με την διαρκή απορία. Επειδή εδώ κονταροχτυπιέμαι πάντα με τον τρόμο του κενού.
Βαδίζω στα ριζά, στα σχίνα και τα αρχαία θαλασσινά χαλίκια, στο σκοτάδι των σκιασμένων ατραπών. Τι γύρευαν οι πρώτοι άνθρωποι που ήλθαν εδώ και κατέφυγαν πρώτα στις στενές εσοχές κι ύστερα στις κεφαλές των πέτρινων στηλών; Τι γύρευαν, κοιτάζοντας ψηλά; Η απάντηση όσο απλοϊκή κι αν φαίνεται, άλλο τόσο είναι και αληθινή: Μα δεν γύρευαν τίποτα περισσότερο πέρα από αυτό που δείχνουν οι συμπαγείς όγκοι: τον ουρανό.
Υπέρβαση, λοιπόν, μια συνεχής ανάβαση και μια ανασυγκρότηση του είναι σε κάτι το πολύ υψηλό και άπιαστο.
Κάτω στα φιδόσυρτα μονοπάτια οι μοναχοί γίνονται κοινοί άνθρωποι: Διαβάζουμε στις φυλλάδες των ντόπιων και ξένων περιηγητών ότι εκεί χαμηλά ζούσαν και ατακτούσαν σαν μικρά παιδιά, με κλεψιές και καυγάδες. Καλλιεργούσαν μικρούς κήπους, ζήλευαν την σοδειά του γείτονα, πείσμωναν ζηλόφθονα και χαλούσε ο ένας τα φτενά αργοτεμάχια του άλλου. Όμως όταν γύριζαν στους ναούς, τα ξεχνούσαν όλα, φίλιωναν γρήγορα και κοίταζαν ψηλά. Επειδή βρίσκονταν ήδη ψηλά, εκεί στα ανώτερα στρώματα του αιθέρα.
Ο τόπος προσφέρεται για παντός είδους ψηλαφήσεις και αναδιφήσεις. Θυμάμαι τον Βλάση Γαβριηλίδη στα κείμενά του της πάλαι ποτέ κραταιάς “Ακροπόλεως” να προτρέπει τους αναγνώστες του: επισκεφθείτε τους βράχους υπό βροχήν για να νιώσετε το ρίγος της πραγματικής συγκίνησης. Τότε που η ομίχλη σκεπάζει τα γρανιτένια τους βάθρα και τα λίθινα αναστήματά τους αιωρούνται και γίνονται πραγματικά μετέωρα. Τότε που τα μικρά ρυάκια του βρόχινου νερού κατρακυλούν μουρμουρίζοντας αιθέριες καταβασίες. Ή ακολουθείστε το βλέμμα του Κώστα Μπαλάφα, όταν απαθανατίζει με τον φακό του τα κυκλοτερή χιονισμένα μονοπάτια σε σκληρές αντιθέσεις με τους μελανείμονας μοναχούς.
Υπέρβαση ξανά. Δηλαδή πορεία πάνω από το βατό. Στους δρόμους του ποικιλότροπου μυστικισμού. Αλλά σκέφτομαι συνεχώς και αναρωτιέμαι για το πόσο υπερβατικός μπορεί να γίνει ή μπορεί να επιθυμίσει να γίνει σήμερα ο άνθρωπος. Η καθημερινότητά μας με τα αναρίθμητα προβλήματα επιβίωσης σηκώνει τέτοιες πνευματικές πολυτέλειες; Τις επιτρέπει ηθικά; Ποιο είναι το πρώτιστο σήμερα; Να απογειωθεί κανείς για να σώσει με τον οποιοδήποτε τρόπο την ψυχή του ή να προσγειωθεί για να σώσει την ψυχή και το σώμα του διπλανού του; 

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

Ο Ύμνος της Αγάπης



Το Πάσχα είναι κατεξοχήν γιορτή αγάπης.
Ο Ύμνος της Αγάπης, της Προς Κορινθίους Α' Επιστολής του Αποστόλου Παύλου , είναι ένα από τα πιο αξιόλογα κείμενα της Αγίας Γραφής.
Σύμφωνα με την επιστολή του Αποστόλου Παύλου, το δώρο της αγάπης έχει τόσο μεγάλη αξία που ξεπερνά κάθε αρετή. Ο  Απόστολος Παύλος, επισημαίνει ότι η αγάπη είναι πράξη τετελεσμένη που προέρχεται από την επιθυμία για την καλοσύνη και την ευτυχία όμως δεν παραμένει συναίσθημα, αλλά πραγματώνεται σε πράξη. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι ο ύμνος αποτελεί την περιγραφή των χαρακτηριστικών που εμπεριέχει η αγάπη πραγματωμένη όχι παραμένουσα στο συναισθηματικό επίπεδο, όπου εκεί είναι συναίσθημα και όχι αγάπη. Παρουσιάζουμε παρακάτω την επιστολή σε δύο αποδόσεις:
Ελληνιστική κοινή απόδοση
Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.
Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντα μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.
Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.
Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται, είτε γλώσσαι παύσονται, είτε γνώσις καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος έλάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. Βλέπομεν γαρ άρτι δι' εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. Νυνί δε μένει πίστις, έλπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα μείζων δε τούτων η αγάπη.
Νεοελληνική απόδοση

Αν ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει ή σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ με τη δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε απολύτως.
Και αν πουλήσω όλη την περιουσία μου για να χορτάσω με ψωμί όλους τους φτωχούς, και αν παραδώσω το σώμα μου για να καεί, αλλά αγάπη δεν έχω, τότε σε τίποτε δεν ωφελούμαι.
Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν ξιπάζεται (= δεν καυχιέται), δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει
Αν υπάρχουν ακόμα προφητείες, θα έλθει μέρα που και αυτές θα καταργηθούν αν υπάρχουν χαρίσματα γλωσσών και αυτά θα σταματήσουν αν υπάρχει γνώση και αυτή θα καταργηθεί. Γιατί τώρα έχουμε μερική και όχι τέλεια γνώση και προφητεία· όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, μιλούσα ως νήπιο, σκεφτόμουν ως νήπιο, έκρινα ως νήπιο. Όταν έγινα άνδρας, κατάργησα τη συμπεριφορά του νηπίου. Τώρα βλέπουμε σαν σε καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε το ένα πρόσωπο το άλλο πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση, όπως ακριβώς γνωρίζει και εμένα ο Θεός. Ώστε τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η αγάπη.

Μεγάλη Πέμπτη



Ο στολισμός του επιταφίου
Η κατανυκτική μυσταγωγία της περιφοράς του Επιταφίου θέλει κάθε χρόνο την ετοιμασία της.
Οι γυναίκες του χωριού συμμετέχουν στολίζοντας την ξυλόγλυπτη κατασκευή με λουλούδια όλων των χρωμάτων και των αρωμάτων. Χρησιμοποιούν ποικιλόμορφα μυρωδάτα αγριολούλουδα αλλά και άλλα, ήμερα, που μαζεύουν τα παιδιά από τους ανοιξιάτικους κήπους, τις αυλές και τα χωράφια.
Και σύμφωνα με το έθιμο, όλοι περνούν από μια φορά κάτω από τον Επιτάφιο, για να τους πιάσει η χάρη.

Απόσπασμα από το Βιβλίο του Ευαγγέλου Στάθη «Το Βαλτινό»
…Αυτή τη μαύρη μέρα ο άνθρωπος αισθάνεται μια γλυκιά μελαγχολία στην ψυχή του, ένα «γράπωμα στην καρδιά του, γιατί «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας». Μια ηρεμία και ησυχία επικρατεί σ’ όλο το χωριό, σχεδόν μια ατμόσφαιρα πένθιμη...
…Το βράδυ όλοι στην εκκλησία, μικροί μεγάλοι για τα 12 ευαγγέλια και για τη σταύρωση...

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Συνελήφθη 50χρονος στο Βαλτινό με εξοπλισμένο εργαστήριο υδροπονικής καλλιέργειας κάνναβης



Εντοπίσθηκε, από αστυνομικούς του Τμήματος Ασφάλειας Τρικάλων, ένα πλήρως εξοπλισμένο εργαστήριο υδροπονικής καλλιέργειας κάνναβης στην ευρύτερη περιοχή των Τρικάλων.
Για την υπόθεση αυτή, συνελήφθη την Τρίτη 03-04-2018, το πρωί στην ευρύτερη περιοχή των Τρικάλων, από αστυνομικούς της προαναφερόμενης Υπηρεσίας, ένας 50χρονος ημεδαπός, σε βάρος του οποίου σχηματίστηκε δικογραφία για καλλιέργεια και κατοχή κάνναβης.
Ειδικότερα, έπειτα από αξιοποίηση στοιχείων, διενεργήθηκε νομότυπη έρευνα σε οίκημα ιδιοκτησίας του 50χρονου, όπου εντοπίστηκε με τη συνδρομή αστυνομικού σκύλου ένας κατάλληλα διαμορφωμένος χώρος για καλλιέργεια και ανάπτυξη δενδρυλλίων κάνναβης με τη μέθοδο της υδροπονίας.


Από το χώρο της καλλιέργειας κατασχέθηκαν:
• (94) δενδρύλλια κάνναβης, ύψους έως (60) εκατοστών,
• μικροποσότητα ακατέργαστης κάνναβης, η οποία βρέθηκε μέσα σε ειδικά διαμορφωμένη κρύπτη στον εξωτερικό χώρο του οικήματος,
• μία ζυγαριά, καθώς και
• διάφορα σύνεργα (δύο θερμάστρες, δύο ανεμιστήρες, δύο πλαστικά δοχεία, θερμόμετρο, μετρητής υγρασίας, σκαλιστήρι κ.α.).
Επιπλέον, κατά τη νομότυπη έρευνα που διενεργήθηκε στην οικία του δράστη αλλά και από την κατοχή του, κατασχέθηκαν μικροποσότητα ακατέργαστης κάνναβης, ένα κινητό τηλέφωνο, καθώς και το Ι.Χ. επιβατικό αυτοκίνητό του ως μέσο διευκόλυνσης της παράνομης δραστηριότητάς του.
Ο συλληφθείς θα οδηγηθεί στον κ. Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Τρικάλων, ενώ την προανάκριση διενεργεί το Τμήμα Ασφάλειας Τρικάλων.

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

Για τον αποχαιρετισμό του Αθανασίου Βαγγελού



Του Στέφανου Βαγγελού
Σας ευχαριστούμε θερμά για τη συμπαράσταση! Να είστε όλες και όλοι υγιείς και να χαίρεστε τη ζωή με τους ανθρώπους που αγαπάτε!
Οι συγγενείς και οι στενοί φίλοι γνωρίζουν.
Ο πατέρας μου, Χρυσόστομος Βαγγελός ή Χριστάκος, έφυγε από τη ζωή το 1973. Αγωνιστής της Αντίστασης ως μέλος του Εθνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (Ε.Λ.Α.Σ.), πολιτικός εξόριστος, στέλεχος της Ε.Δ.Α. αργότερα, εξόριστος ξανά στα χρόνια της δικτατορίας και θύμα του στρατοκρατικού καθεστώτος. Ο όγκος που είχε δημιουργηθεί από τα βάναυσα χτυπήματα των βασανιστών, τού στέρησε τη ζωή σε ηλικία 47 ετών.
Χτες αποχαιρετίσαμε τον αδερφό του Αθανάσιο Βαγγελό, ο οποίος στάθηκε για μας δεύτερος πατέρας! Μαζί με την αείμνηστη σύζυγό του Ευαγγελία, γένους Αναστάσιου Κουφοχρήστου, ήταν δίπλα μας, στήριξαν την αγωνίστρια μάνα μας, που πάλευε σκληρά ως εργάτρια γης στο θεσσαλικό κάμπο και στους ελαιώνες της Μεσσηνίας και αργότερα σε εργοστάσια της περιοχής. Μας έκαναν να αισθανόμαστε μέλη της δικής τους οικογένειας. Έτσι τον ένιωθα και έτσι ταίριαζε να τον αποχαιρετίσουμε!


Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Το Πάσχα


Του Ευαγγέλου Στάθη Φιλολόγου

Ιδιαίτερη λαμπρότητα είχε πάντα η ελληνική πασχαλιά τα χρόνια εκείνα στο χωριό. Το Πάσχα, σύμφωνα με την Εκκλησία, είναι η μεγαλύτερη γιορτή και το μεγαλύτερο πανηγύρι του ελληνικού λαού και της χριστιανοσύνης, γενικά: «εορτή εορτών και πανήγυρις έστιν πανηγύρεων» ακούμε στο πολύ ωραίο αναστάσιμο τροπάριο (τίποτε δε μου άρεσε περισσότερο στην εκκλησία όσο τα αναστάσιμα τροπάρια). Έτσι το ξέρει κι ο λαός, γιατί έτσι το βίωσε τα παλαιότερα ωραία χρόνια. Έτσι το ζήσαμε και όλοι εμείς οι παλιότεροι στο χωριό.
«Φως Αναστάσεως λαμπρόν λαμπρυθώμεν λαοί».
Άσπρες λαμπάδες, άσπρα σαν το γάλα ασβεστωμένα τα σπίτια, ασπρισμένοι κι οι κορμοί των δένδρων τους, τα πάντα ασπροβολούσαν κι άστραφταν από την καθαριότητα, γι αυτό και το Πάσχα στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας λέγεται Λαμπρή. Γι αυτό όλα τις μέρες αυτές λέγονται έτσι: λαμπριάτικες λαμπάδες, λαμπριάτικο τσουρέκι, λαμπριάτικα φορέματα. Επίσης λαμπριάτικα αυγά (τα κόκκινα), λαμπριάτικο αρνί (άσπρο, βαμμένο κόκκινο στην πλάτη). Και, βεβαίως, σ’ όποιο σπίτι γιορτάζει ο Λάμπρος ή η Λαμπρινή (Λάμπρω), ο Πασχάλης, ο Αναστάσιος, η Αναστασία, εκεί τα πράγματα γίνονται λαμπρότερα.


Την εποχή αυτή συντελείται το θαύμα της φυσικής αναγέννησης, και η ανάσταση, μέσα στο ανοιξιάτικο τοπίο και μέσα σε μια φύση αιώνια παραδοσιακή, παίρνει την εγκόσμια, την ανθρώπινη διάστασή της και γίνεται σύμβολο ελπίδας και λυτρωμού τόσο αναγκαίου στις μέρες μας, μέσα σε έναν κόσμο απελπιστικά σκληρό, ταραγμένο και αλλοπρόσαλλο. Μακριά από τον ασφυκτικό κλοιό της καθημερινής μέριμνας η ελληνική άνοιξη σαλπίζει το θείο μήνυμά της και η θεία ανάσταση αναθερμαίνει τις κατακουρασμένες ψυχές των ανθρώπων. Το φως της ανάστασης αντιμάχεται τη βαρβαρότητα των καιρών μας.
Όλη λοιπόν αυτήν η λαμπριάτικη ατμόσφαιρα τη νιώθαμε πιο πολύ στο χωριό, κοντά στη φύση. Τα μεγαλοβδομαδιάτικα και πασχαλιάτικα λουλούδια του κήπου: ζουμπουγιές (ζουμπούλια), σπαθιά, αγιόκλημα, καρυοφύλλια, τραντάφλα και κατόφλα αλλά και του αγρού και του λιβαδιού τα λουλούδια: ίτσια, μαργαριτούλες, φεγγαράκια, πιπιρούνες, ακόμα και οι άσχημες γαλατσίδες. Όλα αυτά θυμίζουν και μυρίζουν πασχαλιά.

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

Απεβίωσε ο Αθανάσιος Στεφ. Βαγγελός


Απεβίωσε την Κυριακή 1 Απριλίου 2018, ο συγχωριανός μας Αθανάσιος Βαγγελός, σε ηλικία 84 ετών. 
Ο Αθανάσιος Βαγγελός (Χριστάκος) του Στεφάνου και της Αικατερίνης, γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1934. Με την γυναίκα του Ευαγγελία απόχτησαν δύο παιδιά. Την Στεφανία και την Αικατερίνη. Η κηδεία θα γίνει σήμερα 2 Απριλίου 2018 στις 5:30 μ.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.

«Εξ αντιθέτου» γνησιότητα



Του Χρήστου Γιανναρά
Μ​​ε αφορμή τη Μεγαλοβδομάδα που ξεκινάει σήμερα, αξίζει να διερωτηθεί κανείς πώς και γιατί συντηρούμε οι άνθρωποι τόσα νεκρά κελύφη κάποιων άλλοτε ζωντανών (πλούτου ζωής) θησαυρισμάτων. Όχι μόνο θεσμοποιημένες γιορτές, αποστραγγισμένες από κάθε εμπειρία εόρτιας χαράς. Συντηρούμε και σαν τάχα «πολιτική», θεσμοποιημένα βρωμερά παιχνίδια ακόρεστης εξουσιολαγνείας και ευτελέστατου ναρκισσισμού. Λογαριάζουμε σαν «γάμο», στυγνές συμβάσεις χρησιμοθηρίας ή εξισορρόπησης ορέξεων. Εξωραΐζουμε σαν τάχα «παιδεία», έναν χρηστικό εξοπλισμό με πληροφορίες εξυπηρετικές βιοποριστικής αποτελεσματικότητας. Και πάει λέγοντας.
Γεννάει νέκρα και πολύ βασανισμό αυτή η υποκατάσταση της αλήθειας και της ζωής από νεκρά κελύφη. Δεν το καταλαβαίνουμε οι πολλοί, υπνωτισμένοι από ηδονικά παραισθησιογόνα. Ακόμα και ο ιδεολογικός εξωραϊσμός της δραματικής απώλειας γεννιέται και θεσμοποιείται ερήμην μας σαν «υπεραναπλήρωση» (overcompensation λένε οι ψυχολόγοι) της στέρησης.
Ίσως το «κλειδί» των κοσμογονικών αλλαγών είναι το ανεπίγνωστο πέρασμα από τη σχέση στη χρήση και η ευκολία που η χρήση γίνεται εξουσιασμός, κυριαρχία. Για να είναι αποτελεσματική η χρήση των υλικών δεδομένων, πρέπει να τα «σεβαστεί» ο άνθρωπος, δηλαδή να σχετιστεί μαζί τους, όχι να τα κυριαρχήσει – για να ανάψεις το λαδολύχναρο ή τη φωτιά στο τζάκι, είναι απαραίτητο να προσαρμοστείς στις ιδιαιτερότητες των υλικών, να παραιτηθείς από τη δική σου προτίμηση ή ευκολία, να «βγεις» (ελευθερωθείς) από τις προτεραιότητες του εγώ.
Μόλις πριν από εκατόν πενήντα χρόνια, οι άνθρωποι της αγροτικής κοινωνίας ζούσαν αυτή την ανεπίγνωστη αυτοπαραίτηση, την ελευθερία από το εγώ, αυτονόητα, αυθόρμητα, χωρίς την παραμικρή αίσθηση κατορθώματος και αξιομισθίας. Ήξεραν τη σχέση από την πρακτική της καθημερινότητας, γι’ αυτό και μπορούσαν να γιορτάσουν και να ερωτευθούν. Φυσικά, οι εκ των υστέρων αυτές πιστοποιήσεις είναι μόνο ενδεικτικές, φωτίζουν την πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν ισοπεδώνουν εξομοιωτικά το παρελθόν.
Με αντίστοιχη ενδεικτική εικονολογία θα μπορούσαμε να πούμε ότι, στις σημερινές κοινωνίες μας, ένα παιδί μεγαλώνει με ψευδαισθήσεις ατομοκεντρικής παντοδυναμίας, με εμπειρίες όχι σχέσης, αλλά επιβολής, κυριαρχίας: Πατάει ένα κουμπί και έχει φως, ένα άλλο κουμπί και έχει θερμότητα, ένα τρίτο, τέταρτο, πέμπτο και έχει μουσική, εικόνα, πληροφορία. Δεν ξέρει να σχετίζεται, ξέρει να εντέλλεται και να εισπράττει άμεση ικανοποίηση των επιθυμιών του.
Γι’ αυτό και το σημερινό παιδί, όταν φτάσει η ώρα του να ερωτευθεί, δεν ξέρει, όπως δεν ξέρει και να γιορτάσει. Νομίζει ότι επειδή το θέλει, θα πατήσει ένα κουμπί και θα του χαριστεί ο έρωτας, δηλαδή η αμοιβαιότητα, επομένως η γιορτή. Το κεντρικό κουμπί για όλα (ο γενικός διακόπτης) είναι το «δικαίωμα», η μαγική λέξη της εποχής μας, το «άμπρα - κατάμπρα» της Νεωτερικότητας. Το «δικαίωμα» είναι η κάρτα ελεύθερης εισόδου στα πάντα, αλλά εισόδου μοναχικής, σε βίο ανέραστο και γι’ αυτό ανέορτο, σε νομοτελειακή μοναξιά.

Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Βραβεύθηκαν οι τακτικότεροι αναγνώστες-μαθητές της Δημοτικής βιβλιοθήκης Τρικάλων. Μεταξύ αυτών και 4 από το Βαλτινό



Οι σαράντα δύο τακτικότεροι για το 2017, μαθητές-αναγνώστες της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Τρικάλων βραβεύτηκαν το βράδυ της Παρασκευής, 30 Μαρτίου 2018, σε μια λιτή τελετή στον χώρο της Δημοτικής βιβλιοθήκης, στα πλαίσια του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου που εορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου.
Μεταξύ των βραβευθέντων υπάρχουν και 4 μαθητές από το Βαλτινό. Η Κολοβελώνη Ευαγγελία του Αθανασίου, Δ΄ Δημοτικού, ο Κολοβελώνης Βασίλειος του Αθανασίου Α΄ Γυμνασίου, η Παπακώστα Αφροδίτη του Μιχαήλ Β΄ Γυμνασίου και ο Παπακώστας Παύλος του Μιχαήλ, Δ΄ Δημοτικού.


Η βράβευση των τακτικότερων αναγνωστών ήταν επιβράβευση, επιδοκιμασία της φιλαναγνωσίας των μαθητών-μελών της και λειτουργεί και ως έμμεσο και παράπλευρο κίνητρο για την ενίσχυση και ανάπτυξη της αναγνωστικής συμπεριφοράς του παιδιού και του εφήβου.
Στην εκδήλωση βράβευσης η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Χρυσάνθη Τσιαμπαλή, μίλησε για την επίδραση του λογοτεχνικού βιβλίου στην ολόπλευρη καλλιέργεια των παιδιών. Επίσης σύντομο χαιρετισμό απηύθυνε η Διευθύντρια Β/θμιας Εκπαίδευσης νομού Τρικάλων Βάσω Κάκλα, ενώ τα βραβεία στους μαθητές απένειμε η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού του Δήμου Τρικκαίων Έφη Λεβέντη.
Αναλυτικά οι μαθητές που έλαβαν τα βραβεία, ως οι τακτικότεροι αναγνώστες της Δημοτικής βιβλιοθήκης Τρικάλων είναι οι:
Μανωλοπούλου Αθανασία του Ιωάννη και της Αγορίτσας
Δήμου Υακίνθη του Ιωάννη & της Ευαγγελίας
Βελέντζα Γλυκερία του Ηλία & της Ευαγγελίας
Σαμαρά Δανάη του Νικολάου & της Κατερίνας
Τεντολούρη Φωτεινή του Δημητρίου & της Χαρούλας
Σιακαβάρας Κωνσταντίνος του Θεοδώρου & της Σωτηρίας
Ζαμπούρα Μαρία – Ηλιάνα του Σωτηρίου & της Αικατερίνης
Νταμάγκας Θεόδωρος του Ζήση & της Eλένης
Καρανίκα Αθανασία του Θεοδώρου & της Μαρίας
Παπακώστα Αφροδίτη του Μιχαήλ & της Κων/νας
Παπακώστας Παύλος του Μιχαήλ & της Κων/νας
Τασιούλα Παρασκευή του Βαϊου & της Βασιλικής
Καταραχιάς Γεώργιος του Δημητρίου & της Μαρίας
Γούλα Ελένη του Δημητρίου & της Αφροδίτης
Κοπάδη Ελισάβετ του Δημητρίου & της Ευαγγελίας
Μπουρσιάνη Κατερίνα του Ευαγγέλου & της Μαρίας
Καρανίκα Βασιλική του Θεοδώρου & της Μαρίας
Κοπάδης Άγγελος του Δημητρίου & της Ευαγγελίας
Μπουρσιάνης Κων/νος του Ευαγγέλου & Μαρίας
Κοπάδης Αναστάσιος του Δημητρίου & της Ευαγγελίας
Καλαντζή Μαρία του Παναγιώτη & της Ευαγγελίας
Αμπατζίδης Δημήτρης του Λαζάρου & της Ελένης
Μπριάζη Στυλιανή – Μαρία του Ευριπίδη & της Αναστασίας
Κολοβελώνη Ευαγγελία του Αθανασίου & της Αλεξάνδρας
Αντωνίου Κατερίνα του Νικολάου & της Μαρίας
Μπαρτζιώκα Γεωργιάνθη του Αθανασίου & της Δέσποινας
Παπαγιαννούλα Ελένη του Βασιλείου & της Παναγιώτας
Παπαγιαννούλας Γιώργος του Βασιλείου & της Παναγιώτας
Νημάς Ευάγγελος του Νικολάου & της Σοφίας
Παπαγιαννούλας Κων/νος του Βασιλείου & της Παναγιώτας
Τασιούλας Δημήτρης του Βαϊου & της Βασιλικής
Μπουρνάζος Απόστολος του Δημητρίου& της Γεωργίας
Καλαντζή Ελένη του Δημητρίου & της Ευθυμίας
Μανούρα Στεφανία του Θεοφάνη & της Γεωργίας
Νταλούκα Ασπασία του Παναγιώτη & της Μαρίας
Σιακαβάρας Κων/νος του Ιωάννη & της Μαρίας
Καλαντζή Κων/να του Παναγιώτη & της Ευαγγελίας
Λιανός Γιώργος του Ευαγγέλου & της Δήμητρας
Σπιρολλάρι Ιοάνι του Θανάση & της Ελόνα
Κούτσια Ελένη του Στυλιανού & της Ευαγγελίας
Κούτσιας Νικόλαος του Στυλιανού & της Ευαγγελίας
Κολοβελώνης Βασίλειος του Αθανασίου & της Αλεξάνδρας

επικοινωνιστε μαζι μας