Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Τα Χριστούγεννα έρχονται


Φτάνουν σιγά σιγά τα Χριστούγεννα και οι προετοιμασίες, έχουν ήδη αρχίσει εδώ και μέρες. 
Μέσα στην κατήφεια της εποχής που έχει επιβάλλει η κρίση της χώρας μας, ο Χριστουγεννιάτικος στολισμός των σπιτιών, αλλά και των δημόσιων χώρων είναι ένας τρόπος να δημιουργηθεί ένα ευχάριστο κλίμα, μπας να ανεβεί λίγο το ηθικό και ανακάμψει η διάθεση όλων μας.



Προφανώς, ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού κάτι ετοιμάζει για τις γιορτές και διαμόρφωσε την κεντρική πλατεία με Χριστουγεννιάτικο διάκοσμο. 
Οψόμεθα! 


Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Απεβίωσε ο Θεοφάνης Στ. Ζαμπακάς



Απεβίωσε ο συγχωριανός μας, Θεοφάνης Ζαμπακάς του Στυλιανού και της Βασιλικής, την Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2016 σε ηλικία 85 ετών.
Ο Θεοφάνης Ζαμπακάς γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1931. Παντρεύτηκε με την Άννα, το γένος Αντωνίου Βαγγελού και απόχτησαν δύο παιδιά, την Βασιλική και τον Στέλιο.
Η κηδεία θα γίνει την Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου, στις 12.00 ώρα, στον ιερό ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.

Κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή του Κώστα Κατσαρού π. Δημομηχανικού, «Σταλακτίτες» (στοχασμών - περιστατικών αποστάγματα)



Κυκλοφόρησε η νέα ποιητική συλλογή του Κωνσταντίνου Ε. Κατσαρού, με τίτλο «Σταλακτίτες» (στοχασμών - περιστατικών αποστάγματα). 
Πολύχρονο έργο προβληματισμών και αναζητήσεων σε  κοινωνικά, πολιτικά και φιλοσοφικά ζητήματα που πηγάζουν και αποστάζονται από εμπνεύσεις και προσεγγίσεις οραματισμού και καθημερινότητας.
Σε ένα ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο, ο πολυδιάστατος άνθρωπος, βλέπει και ακροάται  καθημερινά την αρρυθμία του παγκόσμιου παλμού, με τα λίγα καλά και τα πολλά τρωτά, ελπίδες να διαψεύδονται, προσδοκίες να μην δικαιώνονται, πιστεύω να κλονίζονται, αξίες να μεταμορφώνονται, νέα φετίχ να γεννιούνται, νέα υλικά και μίγματα να παράγονται, στο όνομα μιας αόριστης υποσχόμενης δόμησης δίκαιου κοινωνικού περιβάλλοντος και υψηλής ποιότητας ατομικής και συλλογικής ζωής.
Και αυτός ο ίδιος, μέτοχος, δημιουργός και υποδοχέας των μεταβολών, στροβιλίζεται και πρέπει να ζήσει και να δημιουργήσει την απλή ζωή του, παλεύοντας σκληρά, ανάμεσα σε γνωστές και άγνωστες σύνθετες σύγχρονες συναρτήσεις, σταθερές και μεταβλητές, με συμμετρίες και δυσαρμονίες και μέσα σε ανεξήγητες αναλογίες αντιφάσεων και αντιθέσεων, σύζευξης και αναίρεσης αρετών και προτύπων.
Παρά τις δυσκολίες που έρχονται και παρέρχονται, πρέπει να κρατήσουμε ζωντανά τα καλά μας χαρακτηριστικά, την ελπίδα, την αγάπη, το όνειρο.
Μια διακριτική  ματιά αναζητήσεων και επιβεβαιώσεων στον καμβά των μετασχηματισμών του κοινωνικού γίγνεσθαι, όπου δυστυχώς, ο καθένας ζει και πορεύεται μοναχικά στον κόσμο του, στο χρόνο του, με τον τρόπο του.
Ένα βιβλίο, σε απλό σύμμικτο ποιητικό και πεζό λόγο, χρήσιμο και ενδιαφέρον για όλους, στην άγια και αισιόδοξη προσήλωση για έναν καλύτερο άνθρωπο, καλύτερες σχέσεις, καλύτερο κόσμο.
Ο σχεδιασμός και η ηλεκτρονική στοιχειοθεσία του βιβλίου έγινε από τις Γραφικές τέχνες: «Δημήτρη Τσιγάρα».
       Στο  βιβλίο περιέχονται τα παρακάτω:  

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Κουρσούμ Τζαμί. Η ανατολίτικη αισθητική του.



Το Κουρσούμ Τζαμί ή Τέμενος Οσμάν Σάχ των Τρικάλων είναι χτισμένο στην άκρη της πόλης, στην οδό Καρδίτσας, νότια του ναού Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Αποτελεί ένα μοναδικό στο είδος του αξιοθέατο, καθώς είναι το μόνο σωζόμενο από τα πολλά που υπήρχαν κάποτε στα Τρίκαλα και προστατεύεται από την UNESCO ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς.


Αποδιδόμενο φωτογραφικά σε μια άποψη, που τα ανατολίτικα χρώματα κυριαρχούν, αναδεικνύεται πιότερο η ανατολίτικη αισθητική του, η οποία το καθορίζει και το εντάσσει στο φυσικό του περιβάλλον, καθώς είναι ισλαμικό τέμενος, κτίσμα του 16ου αιώνα σχεδιασμένο από τον Μιμάρ Σινάν.
Ονομάζεται έτσι από την τουρκική λέξη κουρσούμ, που σημαίνει μόλυβδος, καθώς ο θόλος του είναι μολυβοσκέπαστος.
Κοντά στο τζαμί σώζεται το οκταγωνικό μαυσωλείο (τουρμπές) του ιδρυτή του, Οσμάν Σαχ, εγγονού του σουλτάνου Σελίμ Α΄, κυβερνήτη της τοπικής επαρχίας (σαντζάκι) ο οποίος πέθανε στα Τρίκαλα το 1567-8. Κατά την παράδοση, ο Οσμάν έκτισε το τζαμί επειδή στα Τρίκαλα θεραπεύτηκε από αρρώστια που τον ταλαιπωρούσε.


Σήμερα το τζαμί χρησιμεύει σαν χώρος ήπιων εκδηλώσεων.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Το σπήλαιο Ανταλλαξίμων

Πως γεννήθηκαν οι σταλακτίτες και σταλαγμίτες στο σπήλαιο Ανταλλαξίμων Μεγάρχης στο Νομό Τρικάλων 

του Γεωργίου Ηλ. Ζιάκα

Μεταξύ των πολυσύνθετων δομών που μπορεί να έχουν τα σπήλαια στα ασβεστολιθικά πετρώματα, που ποικίλουν από εντυπωσιακά γεωμορφολογικά φαινόμενα, όπως σχηματισμός λιμνών, καταρρακτών, δολινών (κλειστές λεκάνες κυκλικού συνήθως σχήματος και λιγότερο ελλειπτικού, όπως η δολίνη Πετροπόρου Ν. Τρικάλων, δίπλα από το εξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής), πολγών (σημαντική πόλγη στην Ελλάδα ήταν η περίφημη λεκάνη της Κωπαίδας), καταβοθρών, διαδρόμων και άλλων, είναι και οι σταλακτίτες και σταλαγμίτες με τα εντυπωσιακά αρχιτεκτονήματα της φύσης.
Οι σταλακτίτες, που κρέμονται από την οροφή και οι σταλαγμίτες, που υψώνονται πανέμορφοι από το έδαφος στο σπήλαιο Ανταλλαξίμων Μεγάρχης, στα στήθια του περήφανου και δασωμένου Κόζιακα, είναι τα εντυπωσιακά δημιουργήματα της φύσης του Καρστικού αυτού σπηλαίου.
Εδώ οι αιώνες έγιναν αρχιτέκτονες και γλύπτες διάσημοι, πρωτοποριακοί. 



Όταν πρώτοι το εξερευνήσαμε και το πρωτοδημοσιεύσαμε το 1981  στον 10ο τόμο Του περιοδικού της Φιλαρχαίου Εταιρείας Τρίκκης: "Ο ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ" Σειρά: ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΑ - ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ Ν.ΤΡΙΚΑΛΩΝ (με Διεύθυνση - επιμέλεια του γράφοντα), ονοματίσαμε τις εικόνες και παραστάσεις που αντικρίσαμε στο απόλυτο σχεδόν έρεβος, έρποντας και με την βοήθεια κεριού και σπίρτων ως εξής στις δύο αίθουσές του:
1) Λέων Χαιρώνειας
2) Αρπυστής των Κυκλάδων
3) Μονή Ρουσάνου
4) Βράχοι Μετεώρων
5) Κηροπήγιο
6) Παναγία Δεομένη
7) Το φτωχό παιδί
8) Η μάνα με το βρέφος
9) Ο βοσκός
10) Ο Ασκληπιός
Χαϊδέψαμε τα υπέροχα αυτά δημιουργήματα της φύσης, φύγαμε με την χαρά και την ελπίδα πως οι αρμόδιοι φορείς - μετά από πλήρη ενημέρωσή μας - θα ενδιαφέρονταν και θα αξιοποιούσαν τουριστικά και επιστημονικά το εν λόγω σπήλαιο με τους καταπληκτικούς και ωραιοποιημένους σταλακτίτες και σταλαγμίτες.

Πέρασαν δυστυχώς τριάντα πέντε (35) ολόκληρα χρόνια κι ακόμα να αξιοποιηθεί.

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Νέο βιβλίο για το Βαλτινό


Με τίτλο «Κάνοντας οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου» και με υπότιτλο (Βιβλίο τεθνεώντων Βαλτινού) ολοκληρώθηκε και θα κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες το νέο βιβλίο του Δημήτρη Τσιγάρα.
Πρόκειται για ένα έργο που, εκτός από την καταγραφή, διατήρηση και διάσωση των ηθογραφικών και ανθρωπογεωγραφικών στοιχείων των κατοίκων του χωριού Βαλτινού, αποτελεί ταυτόχρονα και ένα μνημόσυνο ψυχών, όλων όσων έζησαν, ανέπνευσαν και εξέπνευσαν σ’ αυτόν τον τόπο.
Παράλληλα, ένας άλλος βασικός σκοπός αυτού του βιβλίου, όπως αναφέρει στην εισαγωγή του ο συγγραφέας Δημήτρης Τσιγάρας, είναι και μια επιχειρούμενη στοχαστική πρόβα θανάτου.
«Καθώς ο βαθύτατος φόβος του Θανάτου είναι βίωμα, απαιτείται να μπούμε στην τραγική διεργασία του θανάτου και να τον κατασιγάσουμε μόνο με βίωμα.
Έτσι, θα μπορούσα να πω καταλήγοντας, πως το καταστάλαγμα  της συγγραφής αυτού του βιβλίου, δικαιολογώντας και τον τίτλο του, είναι: ότι μου δόθηκε η δυνατότητα να προσεγγίσω, να ψηλαφίσω και να κατανοήσω ότι ο θάνατος αντιμετωπίζεται μόνο με το να δίνουμε νόημα στη ζωή μας.
Μπροστά στο μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου… το Θάνατο…, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να τον αντιμετωπίσουμε και να τον ξορκίσουμε, είναι να τον μετουσιώσουμε σε πάθος για τη ζωή, Κάνοντας οίστρο της ζωής, τον φόβο του θανάτου».

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Απεβίωσε η Δασκάλα Μαρία Τότσιου


Απεβίωσε η συνταξιούχος Δασκάλα Μαρία Αποστ.  Τότσιου την Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2016, σε ηλικία 74 ετών.
Η Μαρία Τότσιου γεννήθηκε το 1942 και για αρκετά χρόνια υπηρέτησε ως Δασκάλα στο Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού. Κατά την δεκαετία 1970-80 πολλοί από τους μαθητές της έχουν τις καλύτερες αναμνήσεις.
Η κηδεία θα γίνει την Παρασκευή 2 – 12 – 2016 και ώρα 3.30μ.μ. , στον Ιερό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου Τρικάλων.


Παραθέτουμε μερικές αναμνηστικές σχολικές φωτογραφίες ευχόμενοι, Αιωνία η μνήμη της.



Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Η ιστορία της στάμνας


Η ιστορία της στάμνας ξεκινά από τη Μέση Νεολιθική περίοδο (5.800-5.300 π.χ.), όταν κατασκευάστηκαν για τη μεταφορά και την αποθήκευση υγρών.
Η στάμνα είχε πολλαπλές χρήσεις και ανάλογα σχήματα σε διάφορες εποχές.
Χρησιμοποιήθηκε για το σερβίρισμα, τη φύλαξη, τη μεταφορά και τη μέτρηση νερού, κρασιού ή λαδιού. Επίσης αποτέλεσε και αντικείμενο παιχνιδιού και σκεύος
για την τέλεση εθίμων. Σήμερα έχουν απομείνει λίγοι παραδοσιακοί αγγειοπλάστες και οι στάμνες έχουν γίνει μουσειακά αντικείμενα παρά είδη καθημερινής χρήσης.


Παλαιότερα στα χωριά δεν υπήρχαν βρύσες μέσα στα σπίτια όπως έχουν στη σημερινή εποχή. Έτσι οι γυναίκες ήταν αναγκασμένες να φορτώνονται τη βαρέλα (μεγάλο ξύλινο δοχείο νερού) ή τη βουτσέλα (μικρότερο ξύλινο δοχείο) ή τη στάμνα και να πηγαίνουν στη βρύση, που ήταν συνήθως στην άκρη του χωριού, για να πάρουν νερό για τις ανάγκες του σπιτιού. 


Για τις κοπέλες όμως που ήταν και σε ηλικία γάμου, ήταν μια πρόφαση, δήθεν πως παν στη βρύση για να γεμίσουν τη στάμνα. Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν η αφορμή για το σημείο συνάντησης, ώστε να δουν αυτόν που ήθελαν, αυτόν που ποθούσε η καρδιά τους, αυτόν που έβλεπαν στα όνειρά τους. Βρίσκανε λοιπόν την ευκαιρία έστω και για λίγο να ανταλλάξουν κάποια μηνύματα αλλά, αν τύχαινε να είναι και οι δυο τους, μπορεί στα κλεφτά να αντάλλαζαν και κανένα φιλί, που ήταν σπάνιο τα χρόνια εκείνα. Τις περισσότερες φορές όμως στη βρύση ήταν και άλλες κοπέλες και έτσι το έριχναν στην κουβέντα.

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Χριστουγεννιάτικη μαγεία στα Τρίκαλα


Ο 6ος κατά σειρά Μύλος των Ξωτικών, το Χριστουγεννιάτικο χωριό που έχει στηθεί λίγα μόλις μέτρα μακριά από το κέντρο της πόλης των Τρικάλων είναι γεγονός. Για έκτη συνεχή χρονιά είναι κοντά μας, περιμένοντας μικρούς και μεγάλους επισκέπτες να τους ταξιδέψει στην θαλπωρή των γιορτών και τη μαγεία των Χριστουγέννων. 


Με μια ανεπανάληπτη τελετή έναρξης, τα Τρίκαλα υποδέχθηκαν την έναρξη του πιο μαγικού παραμυθιού σε όλη τη χώρα. Η 45λεπτή θεατρική – μουσική – χορευτική παράσταση το απόγευμα της περασμένης Κυριακής, ήταν ο προάγγελος της μαγικής ατμόσφαιρας στον Δήμο Τρικκαίων για όλο το επόμενο διάστημα, με τη διοργάνωση της e-trikala ΑΕ. Οι πειρατές είδαν από μακριά τη λάμψη και το χαμόγελο και πίστεψαν ότι  επρόκειτο για χρυσάφι. Επεχείρησαν να επιτεθούν, αλλά μετά τη μονομαχία, τα ξωτικά νίκησαν και ο αρχηγός των πειρατών, ο Μαντάρας, άφησε έξω από τον μύλο το καράβι. Μόλις η Δημοτική Αστυνομία πήγε να του κόψει κλήση – διότι, ως γνωστόν, απαγορεύονται τα καράβια στους ποδηλατόδρομους των Τρικάλων – εμφανίστηκε ο δήμαρχος. Ο κ. Δημήτρης Παπαστεργίου συνέστησε στον αρχιπειρατή την κανονική διαδικασία, μέσω αίτησης στην Επιτροπή Ποιότητας Ζωής για κατάληψη κοινόχρηστου χώρου. 


Οι πειρατές δέχθηκαν τους όρους και πλέον… θα βρίσκονται για τις υπόλοιπες 43 ημέρες μαζί με τα ξωτικά, στη μεγαλύτερη γιορτή αγάπης στη χώρα. Η αντίστροφη μέτρηση έφερε αιωρούμενους πειρατές και αέρινα ξωτικά στον Μύλο, να αναρτούν για το επόμενο διάστημα, το σήμα των πειρατών, απόδειξη της συμμαχίας, της νίκης του καλού, της χαράς και του χαμόγελου. 

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Λαϊκή βραδιά το Σάββατο στο Βαλτινό



Το Καφέ «fuego», υπό την διεύθυνση του κ. Ανδρέα Μπάλτου, στο Βαλτινό, διοργανώνει το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2016 μουσικοχορευτική λαϊκή βραδιά με ζωντανή μουσική ορχήστρα.
Το προεόρτιο Χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα θα ξεκινήσει στις 9.30 μ.μ. και θα περιλαμβάνει δημοτική και λαϊκή μουσική ορχήστρα, διαθέσιμη πίστα για χορό, ενώ η είσοδος θα είναι ελεύθερη.


Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Χειμωνιάτικες εικόνες


Ο χειμώνας είναι προ των πυλών και η φύση, έτοιμη όπως πάντα, μας φανερώνει τα ενδύματα των εποχών. Δείγμα της ομορφιάς του χειμερινού καιρού, που επίκειται, είναι οι παρακάτω χειμωνιάτικες εικόνες:






Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Απεβίωσε η Ελένη συζ. Γεωργίου Κουφοχρήστου


Απεβίωσε η συγχωριανή μας Ελένη συζ. Γεωργίου Κουφοχρήστου, το γένος Κωνσταντίνου Λιατίφη από το Γοργογύρι, την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2016 σε ηλικία 94 ετών.
Η Ελένη Κουφοχρήστου γεννήθηκε το 1922 στο Γοργογύρι Τρικάλων. Παντρεύτηκε με τον Γεώργιο Αναστ. Κουφοχρήστο και απόχτησαν δύο παιδιά. Τον Νικόλαο, και τον Αναστάσιο.

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Τα πέτρινα αρχοντικά των Τρικάλων


Η επιλογή ενός περίπατου, στα σοκάκια της πόλης, με μια στοχευόμενη διάθεση αναζήτησης, εμβάθυνσης και κατανόησης της ιστορίας του αστικού περιβάλλοντος, καταλήγει πολλές φορές να αποζημιώσει τον περιπατητή, με τα στοιχεία της έκπληξης, της ευχαρίστησης αλλά και της αποθησαύρισης γνώσεων.  
Μέσα στο βαθύ, αστικό ανάγλυφο της πόλης των Τρικάλων, που κάνει έναν απλό περίπατο κυνήγι θησαυρού, αναρωτιέται κανείς: ποια μπορεί να είναι η σύζευξη της λειτουργίας και του κάλλους που επιζεί σε έναν αστικό χώρο; Αυτή η έννοια, η λεπτή, δηλαδή, ισορροπία που με τεράστια δυσκολία και συχνά με αποτυχία, επιχειρεί να βρει ο σύγχρονος άνθρωπος, σε ένα περιβάλλον υψηλής αισθητικής;
Δυστυχώς η κατάσταση του πολεοδομικού ιστού της πόλης των Τρικάλων έτσι όπως διαμορφώθηκε τα τελευταία 40 χρόνια χαρακτηρίζεται, από άποψη αισθητικής, ανώνυμη έως ενοχλητική. Το αδηφάγο τσιμέντο της χρηστικής αντιπαροχής με την κυριαρχία των πολυκατοικιών λειτουργεί εις βάρος της αισθητικής. Ενώ οι παρουσίες παλαιών κτισμάτων που διατηρούν μια ικανοποιητική αισθητική άποψη και μια παλιά αίγλη είναι ελάχιστες.

Σε μια περιδιάβαση αναζητήσαμε και εντοπίσαμε κατηγοριοποιημένα παλιά πέτρινα κτίρια που έχουν κοινή αρχιτεκτονική δομή, κοινή αισθητική, κοινό χρόνο κατασκευής και κοινούς κατασκευαστές (μαστόρους).
Αυτά τα καστρόσπιτα των Τρικάλων, μέσα στην οχλοβοή της πόλης φέρουν επάνω τους μια μελαγχολική μοναξιά. Κάποτε ήταν τα αρχοντικά της πόλης που οι ιδιοκτήτες τους θα τα καμάρωναν. Κάποτε ήταν τα «μοντέρνα» σπίτια της πόλης, με τις ανέσεις που ήθελαν τότε οι αστοί.
Σήμερα, παρά την αρχοντιά τους έχουν μια θλιμμένη όψη, έχουν έναν κόσμο σιωπής που τα τυλίγει. Παράκαιρα στέκουν εκεί, ως μάρτυρες μιας άλλης εποχής και μας ψελλίζουν τα μυστικά τους. Μέσα από τον ψιθυριστό τους λόγο μας αυτοσυστήθηκαν και μας είπαν τα παρακάτω:


Το αρχοντικό της οικογένειας Δημητρίου Πελέκη (Δικηγόρος) βρίσκεται στην πλατεία Δεσποτικού στα Τρίκαλα. Πρόκειται για ένα πέτρινο αρχοντικό με μεγάλα, άνετα και ψηλοτάβανα δωμάτια. Κατασκευάστηκε από τους εμπειροτέχνες μαστόρους αδελφούς Αργυρόπουλου το έτος 1910. 

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

ΠΟΙΗΣΗ Ἢ ΗΘΙΚΗ;




Το Σάββατο 19-11-2016 στη Στοά του Βιβλίου της Αθήνας έλαβε χώρα η ημερίδα του περιοδικού ΔΕΚΑΤΑ του Ντίνου Σιώτη με θέμα "Ποίηση και ηθικές αξίες" με 20 ομιλητές. Μεταξύ των ομιλητών ήταν και ο συντοπίτης μας, ποιητής Ηλίας Κεφάλας. Παρουσιάζουμε παρακάτω το κείμενο της ενδιαφέρουσας εισήγησής του.





ΠΟΙΗΣΗ Ἢ ΗΘΙΚΗ;
Τὸ ἐρώτημα τοῦ τίτλου ἐκφράζει μιὰ γενικῆς φύσεως ἀπορία καὶ ἕναν προβληματισμὸ δεοντολογικῆς ὑφῆς. Ναὶ στὴν ποίηση, ἀνεξαρτήτως τῶν δεσμεύσεων τῆς ἠθικῆς ἤ ναὶ στὴν ἠθική, ἀνεξαρτήτως τῶν βλέψεων τῆς ποιητικῆς τέχνης; Στὸ δέον, φυσικά, τοῦ ζητήματος δὲν ἐμφιλοχωρεῖ καμία ταλάντευση. Ἀπερίφραστα ἐπιλέγουμε τὴν ἠθικὴ ὡς ἔννοια καὶ ὡς ἀρχή, ποὺ πρέπει νὰ διέπει ἐν γένει τὴ ζωή μας καὶ νὰ σφραγίζει κάθε συμπεριφορὰ στὴν καθημερινότητά μας. Ὡστόσο, συνεχίζει καὶ ἐπιμένει τὸ ἐρώτημα, ἡ ἠθικὴ τοῦ ἀτόμου πρέπει νὰ μεταφέρεται στὰ ἔργα τέχνης του; Πρέπει νὰ τὰ ἐπηρεάζει; Τὸ ναὶ κι ἐδῶ εἶναι μιὰ εὔκολη ὑπόθεση. Ἀλλά, τὸ ἐρώτημα ξαναβγαίνει ἀπὸ διπλανὸ δρόμο. Εἶναι ἀναγκαῖο αὐτὸ νὰ συμβαίνει; μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ἄν δὲν συμβεῖ, ἡ τέχνη θὰ ἔχει πρόβλημα; Ἐδῶ ἀρχίζουν οἱ διάφορες σκέψεις μὲ ἀναφορὰ βέβαια σὲ συγκεκριμένες στάσεις τοῦ κοινοῦ μας βίου.
Πρὶν πᾶμε ὅμως παρακάτω θὰ πρέπει νὰ δώσουμε κάποιους ὁρισμούς, οἱ ὁποῖοι ὡς ἕνα βαθμὸ θὰ εἶναι καὶ περιορισμοὶ στὴν ἀνάπτυξη τοῦ θέματός μας. Κατ᾽ ἀρχὰς τὶ εἶναι ἡ ποίηση καὶ τὶ εἶναι ἡ ἠθική;
Γιὰ τὴν ποίηση ὑπάρχουν τόσοι πολλοὶ ὁρισμοί, ποὺ εἶναι σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει κανένας. Ἡ ποίηση, δηλαδή, δὲν ὁρίζεται, ἐπειδὴ δὲν περιορίζεται, ἑπομένως εἶναι τὰ πάντα, ἀκόμα καὶ ἠθική, χωρὶς αὐτὸ νὰ εἶναι καὶ τὸ ἀπαραίτητο γνώρισμά της. Κι ἀμέσως ἕνα παρεπόμενο ἐρώτημα:
Ποῦ πρέπει νὰ εἶναι ἠθικὸς ὁ ποιητής; μέσα στὸ ποίημα ἤ μέσα στὸν κόσμο; Γιὰ τὸ δέον τῆς ἀπάντησης, βέβαια, δὲν χρειάζεται σπουδαῖος προβληματισμός. Ὁ κόσμος προηγεῖται σὲ ὅλες τὶς περιπτώσεις. Ἀλλὰ καὶ πάλι τὸ ποίημα δὲν εἶναι κόσμος; Ἤ, ὁ κόσμος δὲν ὑπεισέρχεται μέσα στὸ ποίημα; Ὅμως ἐπιτρέψτε μιὰ μικρὴ διακοπὴ στὶς περὶ ποιήσεως προβληματικές. Πᾶμε γιὰ λίγο στὴν ἠθική.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Ο κύβος του Ρούμπικ




Τον «μαγικό κύβο» κατασκεύασε το 1974 ο Ούγγρος γλύπτης και καθηγητής Αρχιτεκτονικής Ερνε Ρούμπικ. Κυκλοφόρησε το 1977 στην Ουγγαρία, το 1980 στην παγκόσμια αγορά, και έως το 1985 είχε μπει σε περισσότερα από 100 εκατ. σπίτια. Μετά μια περίοδο ύφεσης λόγω δικαστικών εκκρεμοτήτων, από το 1995 ζει νέες δόξες. Θεωρείται το εμπορικότερο παιχνίδι στον κόσμο. Άκρως εθιστικός, μια ακατανίκητη αέναη πρόκληση: 43.252.003.274.489.856 διαφορετικές διατάξεις του είναι δυνατές, και για να τις δει κανείς χρειάζεται 1,4 τετράκις εκατομμύρια έτη. Ο καλύτερος παίκτης χρειάστηκε φέτος 4,7 δευτερόλεπτα για τη λύση (το 1992 ο παγκόσμιος πρωταθλητής είχε χρειαστεί 25,98΄΄ και το 2004, 14,52΄΄). Στοίχημα, η λύση με τις λιγότερες δυνατές κινήσεις, η εύρεση του επονομαζόμενου «αριθμού του θεού» (μόνο ένα υπερφυσικό ον θα μπορούσε να λύσει τον κύβο του Ρούμπικ με τις ελάχιστες δυνατές –με 20– κινήσεις). Υπερυπολογιστής χρειάστηκε πρόσφατα 26...


Ο ίδιος ο Ρούμπικ πιστεύει, πίστευε πάντα ότι ο μαγικός κύβος του είναι πάνω απ’ όλα ένα έργο τέχνης, ένα αρθρωτό γλυπτό που συμβολίζει τις μεγάλες αντιθέσεις της ανθρώπινης κατάστασης: πρόβλημα - λύση· απλότητα - πολυπλοκότητα· τάξη - χάος. Ένα παιχνίδι διάσπασης και ανασχηματισμού, αποκωδικοποίησης και κωδικοποίησης, που επιτρέπει αμέτρητες παραλλαγές.
Η ακατανίκητη έλξη της επίλυσης του μυστηρίου, χωρίς αναγκαστικά μια αλγοριθμική ή υπολογιστική μαθηματική δεξιότητα, αλλά με απαραίτητο το πάθος της αναζήτησης, λίγο από εκείνο το κάτι που υπήρχε παντοδύναμο στη βάση των κινήτρων όλων των μεγάλων ερευνητών, των φιλοσόφων - επιστημόνων, του Αριστοτέλη, του Ευκλείδη, του Λάιμπνιτς, του Φρέγκε (θεμελιωτή της σύγχρονης λογικής), του Χίλμπερτ, του Πουανκαρέ, του Βίτγκενσταϊν, του Γκέντελ, του Τούριγνκ –πατέρα των υπολογιστών–, έναν κόκκο από την πρόκληση της εικασίας του Γκόλντμπαχ, λίγο από το όραμα της παντοδυναμίας του ορθολογισμού και της επιστήμης, από την ποίηση των υπολογισμών, από το κυνήγι της αλήθειας μέσω της λογικής, από την υπερβολή της έμπνευσης που διογκώνει τον νου μέχρι εκρήξεως... 


Η προσπάθεια για τη λύση επιφέρει ό,τι όλα τα δισεπίλυτα προβλήματα: τη γνώση του μέτρου, της λιτότητας, της οικονομίας, του σχεδιασμού, της δομής, της τάξης, της σαφήνειας, της διαχείρισης του χρόνου· κάνει φανερή τη σημασία του ταξιδιού πέρα από τον στόχο, εντονότερη την αίσθηση της απορίας, μεγαλύτερη την περιέργεια και τη διάθεση για ανακάλυψη, μέχρι εκείνη την ξαφνική φώτιση, όταν αναπάντεχα τα πάντα ταιριάζουν μεταξύ τους. Μια διαδικασία μέσω της οποίας παράγονται αποτελέσματα, κατασκευάζεται ένα νόημα – μια πράξη δημιουργίας. Η σύνθεση ενός σύμπαντος που είναι αύταρκες και από το οποίο το μόνο που απαιτείται είναι η συνέπεια... Δηλαδή ένας κόσμος συναρπαστικός, όχι πραγματικός, αλλά που μπορεί να επιβιώσει μέσα σε κάθε πραγματικότητα...

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Πρόταση για ανακήρυξη του δάσους της "Παναγίας" Βαλτινού ως δάσος Φράξου



Τα δάση Φράξου αποτελούν πολύτιμα δασικά οικοσυστήματα στην Ελλάδα αλλά και στα Βαλκάνια γενικότερα. Φυτοκοινωνίες του είδους Φράξου είναι σπάνιες σε αμιγή σύνθεση και διακρίνονται για τη φυσική τους ομορφιά, την οικολογική και βιολογική αξία τους.
Ένα τέτοιο δάσος είναι και το δάσος της «Παναγίας» Βαλτινού.
Ο Δήμος Τρικκαίων προτίθεται να συντάξει και να υποβάλλει ειδική Περιβαλλοντική  Μελέτη για τις δύο αμιγείς συστάδες Φράξου στις θέσεις «Παναγία» Βαλτινού και Δενδροχωρίου, συνολικής έκτασης περίπου 40 στεμμάτων, ώστε να χαρακτηριστούν ως προστατευόμενοι φυσικοί σχηματισμοί και να ανακηρυχθούν από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, ως Μνημεία Φύσης, στοχεύοντας στην προστασία, την αειφορική διαχείριση και ανάδειξη των δασικών οικοσυστημάτων σε παγκόσμιο επίπεδο.
Λόγω της περιβαλλοντικής ιδιαιτερότητάς αυτών των δασών, η ζωτικότητά τους κρίνεται αναγκαία και απαιτείται άμεσα η προστασία τους.
Παράλληλα θα υπάρχει η δυνατότητα να αξιοποιηθούν οικοτουριστικά και να
αποτελέσουν έναν από τους σημαντικότερους πόρους του οικολογικού κεφαλαίου της περιοχής μας.
Παρόμοιας σύστασης δάσους, ο Φράξια Λεσινίου, που ήδη ανακηρύχθηκε το 1985, διατηρητέο μνημείο της φύσης, ως πολύτιμο υπόλειμμα αυτοφυούς φυτοκοινωνίας, με ιδιαίτερο βοτανικό, φυτογεωγραφικό και αισθητικό ενδιαφέρον και ανήκει στο Εθνικό Πάρκο Μεσολογγίου Αιτωλικού.
Παρακάτω παρουσιάζουμε ένα βίντεο από το δάσος του Φράξου, στο Λεσίνι Αιτωλοακαρνανίας:


Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Κατά της ρυπογόνου επένδυσης τάχθηκε και ο Δήμος Τρικκαίων




Κατά της έγκρισης περιβαλλοντολογικής μελέτης, του έργου Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας με καύση βιοελαίων και βιορευστών, που πρόκειται να γίνει στο Βαλτινό, τάχθηκε και το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Τρικκαίων.
Συγκεκριμένα στην τακτική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 15ης Νοεμβρίου 2016 το σώμα αποφάσισε κατά συντριπτική πλειοψηφία κατά της έγκρισης της μελέτης περιβαλλοντολογικών επιπτώσεων, μειοψηφούντων, του Απόστολου Παππά και του κ. Μιχάλη Μπάρδα που ψήφισε παρόν.
Ακολουθούν ορισμένα αποσπάσματα από τις τοποθετήσεις των δημοτικών συμβούλων και του Δημάρχου στο παρακάτω βίντεο:




Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας


Την Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2016, στις 19.00 ώρα, στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, του Δήμου Τρικκαίων, θα συζητηθεί το θέμα για το «Σταθμό Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας με καύση βιορευστών – βιοελαίων» που πρόκειται να γίνει στο Βαλτινό.
Η παρουσία των κατοίκων της περιοχής στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου θα βοηθήσει στην λήψη απόφασης για την αποτροπή του ρυπογόνου έργου.
Να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας όλοι εκεί!


Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Γραφικές εικόνες από την ζωή της παλιάς πόλης των Τρικάλων


Μια σπάνια συλλογή 18 παλαιών φωτογραφιών, του Gerhard Haubold, που απεικονίζουν σκηνές από την εμπορική κίνηση της πόλη των Τρικάλων, την Δευτεριάτικη λαϊκή αγορά, και τα χασάπικα, είδαν το φως της δημοσιότητας στο διαδίκτυο. Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες το 1959 και αντλήθηκαν από την ιστοσελίδα «Το κέρας της Αμάλθειας».


Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

Η Ελληνική ταβέρνα


«Μες στην υπόγεια την ταβέρνα
μες σε καπνούς και σε βρισιές
απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα
όλη η παρέα πίναμε εψές…».
Η παραδοσιακή ταβέρνα με την κεχριμπαρένια ρετσίνα, το νόστιμο μεζέ, τη καλή παρέα και το λυτρωτικό τραγούδι, αποτέλεσε για πολλές γενιές η μήτρα της λαϊκής διασκέδασης.  
Κατεβαίνεις μερικά σκαλοπάτια ή περνάς την ξύλινη πόρτα και βρίσκεσαι σε έναν κόσμο διαφορετικό. «Εδώ οι άνθρωποι μιλούν με τη γλώσσα της ψυχής και όχι της λογικής. Πίνουν, μιλούν, τραγουδούν, γλεντούν, αδελφώνονται, αγαπούν, πονούν, υποφέρουν, θυμούνται, λυτρώνονται».
Χώρος επικοινωνίας, έκφρασης του λαϊκού κεφιού, διασκέδασης και γέλιου.
Χώρος καλαμπουριού, ξεδόματος, ονειροπώλησης, χαλάρωσης και απόλαυσης. 
Χώρος εξομολογήσεων, αρσενικών αλληλοεκμυστηρεύσεων, πονεμένων ερωτικών ιστοριών και αθεράπευτων ερώτων.


Χώρος λησμονιάς – βοηθούσης της οινοποσίας – διαφυγής από τα ντέρτια και τους καημούς της ζωής.
Χώρος δημιουργίας, διαφύλαξης και ανανέωσης του μοναδικού πολιτιστικού μας αγαθού που είναι οι τοπικές μας κουζίνες.
Χώρος ομαδικής ψυχοθεραπείας με θεράποντα τον ταβερνιάρη. Πρώτες συναντήσεις, ερωτικές εξομολογήσεις, αλλά και πολιτικές αναλύσεις και συνωμοτικές μαζώξεις. 
Χώρος κοινωνικών συναθροίσεων, οικογενειακών γιορτών όπου επιβεβαιώνεται η κοινωνική συνοχή, χαράς σπουδαίων γεγονότων, όπως γάμοι, βαφτίσια κλπ.
Χώρος υπέρβασης της ζοφερής πραγματικότητας, διέξοδος και διαφυγής από τη μοναξιά.


Χώρος όπου ικανοποιείται η πείνα και η δίψα, αλλά όπου το φαγητό και το πιοτό δεν είναι παρά η αφορμή για να ενωθεί η μια ψυχή με την άλλη, να βρει την άκρη του νήματος, να αποκαλύψει την ατομική αλήθεια και να ενωθεί με το πανανθρώπινο. 
Τέλος, χώρος ιστορικής μνήμης, συζητήσεων και σχολιασμού της καθημερινότητας, διαμόρφωσης της κοινωνικής συνείδησης.

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

«Σιωπηλός μάρτυρας» η φυλακή Τρικάλων


του Δημήτρη Τσιγάρα

Την Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2016, στο πλαίσιο της εναρκτήριας προβολής ταινιών της Κινηματογραφικής Λέσχης Τρικάλων προβλήθηκε, στον δημοτικό κινηματογράφο, του μύλου Ματσόπουλου, η ταινία – ντοκιμαντέρ, του βραβευμένου σκηνοθέτη Δημήτρη Κοτσιαμπασάκου, «Σιωπηλός μάρτυρας».
Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω την αριστουργηματική αυτή ταινία, που ήδη έχει βραβευθεί στο10ο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Χαλκίδας, με τα βραβεία σκηνοθεσίας και μουσικής.
To 2006 η Φυλακή Τρικάλων έκλεισε  ύστερα από 110 χρόνια λειτουργίας. Επτά πρόσωπα που συνδέθηκαν καθοριστικά με τη φυλακή, επιστρέφουν σ’ αυτή για να ανασυνθέσουν το παρελθόν της, φωτίζοντας με τις προσωπικές τους αφηγήσεις διαφορετικές όψεις της ιστορίας της νεώτερης Ελλάδας.
Παράλληλα ο φακός του Δημήτρη Κοτσιαμπασάκου κινηματογραφεί, καταγράφει και προβάλλει τον τρόπο που επιτάσσει ο πολιτισμός μας, την αλλαγή χρήσης ενός ιστορικού κτιρίου, των φυλακών της πόλης των Τρικάλων και τις επιπτώσεις που έχει η αδιαφορία και ανευθυνότητα της πολιτείας.
Την διαχείριση της συλλογικής μας μνήμης, τη σύγκρουση αρχαίου και νεότερου πολιτισμού, την ανυπεράσπιστη και παρατημένη, στο έλεος της καταστροφής, ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς.
Συγκλονίζει το πλάνο με την «ευαίσθητη διασώστρια» Μαρούλα Κλιάφα, να ψάχνει εναγωνίως και απελπισμένα στα συντρίμμια της μπουλντόζας, «να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται».
Μου θύμισε μια άλλη παρόμοια ταινία του σκηνοθέτη Φίλιππου Κουτσαφτή με τίτλο «Αγέλαστος πέτρα» όπου ο Παναγιώτης Φαρμάκης, μια περιπλανώμενη μορφή που έζησε τις μέρες του «πάνω από τη γη και κάτω από τα σύννεφα» διασώζοντας ανιδιοτελώς ευρήματα αρχαιολογικά στην Ελευσίνα, η οποία εκβιομηχανοποιήθηκε με καταστροφικές συνέπειες για την περιοχή και τους αρχαιολογικούς της χώρους.
Όμως, στη ταινία «Σιωπηλός μάρτυρας» τίθεται αβίαστα και το ερώτημα του σκοπού της φυλάκισης.
Ο θεατής βρίσκεται μετέωρος ανάμεσα στο άλυτο πρόβλημα της εκλογής, όπου τα αντίθετα συμπίπτουν: η ελευθερία και η φυλακή. Κάθε εκλογή έχει μέσα της το στοιχείο της έπαρσης και της ενοχής. Η ενοχή όμως τιμωρείται και, για ν' αποφέρει θετικά για το κοινωνικό σύνολο αποτελέσματα, είναι απαραίτητη η φόρτιση της τιμωρίας μ' ένα στοιχείο σωφρονισμού για τον κατηγορούμενο και παραδειγματισμού για τους άλλους.

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Η «Ρεμπέτικη βραδιά» του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού


Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η «Ρεμπέτικη βραδιά» του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού το Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2016 στο καφέ «Fuego» στο Βαλτινό.
Ήταν μια όμορφη βραδιά, γεμάτη μουσική, χορό και κέφι που έδωσε την ευκαιρία σε όσους παραβρέθηκαν, να διασκεδάσουν, να χαρούν και να επικοινωνήσουν.


Στην αρχή της βραδιάς, προλόγισε εκ μέρους του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού, η Δώρα Περεντίδη, η οποία ευχαρίστησε όλους όσους παραβρέθηκαν στην πρωτοβουλία αυτή, ευχόμενη σε όλους, καλή διασκέδαση.
Στη συνέχεια η βραδιά εξελίχθηκε πολύ όμορφα με την παρουσία πολλών μελών και φίλων του Συλλόγου, όπου διασκέδασαν μέχρι αργά το βράδυ.
Ακολουθεί φωτορεπορτάζ

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

«Το παπούτσι» του Ηλία Κεφάλα



Φιλοξενούμε σήμερα ένα υπέροχο ποίημα του συντοπίτη μας ποιητή Ηλία Κεφάλα με τίτλο «Το παπούτσι», από το νέο του βιβλίο «Λεζάντες για τα’ αόρατα» εκδόσεις «Γαβριηλίδης».

ΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙ

Αυτό που θέλω - είπε το παπούτσι -
Είναι να μη στέκομαι
Σαν ένα σκοτεινό άδειο στόμα
Μ’ ένα χαώδες κενό στα σωθικά μου
Ράθυμο άνοιγμα σαν κουτό χασμουρητό
Γιατί ποθώ να γεμίσω με αυτό
Που η ζωή πάντοτε απαιτεί από μένα
Με αυτό που αντισταθμίζεται
Με το εύρος του κενού μου
Μ’ ένα ισόρροπο και επιδέξιο πόδι θέλω να πω
Αν πρέπει να ονομάσουμε κάπως τα πράγματα
Και να αδράξουμε ύστερα
Αυτό το μυρμήγκιασμα της ψυχής
Που μας απογειώνει από τη χαμέρπεια
Γιατί μόνο έτσι θα ακυρώσω το κούφιο της ζωής
Θα δώσω ένα τέλος στη στασιμότητα
Θ’ αρχίσω επιτέλους τα ταξίδια
Και θα είμαι εγώ που πάντοτε θα φεύγω
Αλλά και πάντοτε θα έρχομαι

Γιατί πως αλλιώς λέγεται η ελευθερία
Παρά προσαρμογή στην πιο κρυφή επιθυμία;

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Απεβίωσε η Φωτεινή συζ. Ιωάννου Παπακώστα


Απεβίωσε η συγχωριανή μας Φωτεινή συζ. Ιωάννου Παπακώστα, το γένος Γεωργίου Ζαμπακά, το Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2016 σε ηλικία 89 ετών.
Η Φωτεινή Παπακώστα γεννήθηκε το 1927 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε με τον Ιωάννη Παπακώστα και απόχτησαν τρία παιδιά. Την Αθανασία, την Σταυρούλα, και τον Αντώνιο.

επικοινωνιστε μαζι μας