Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Απεβίωσε η Στυλιανή συζ. Κων. Καραθανάση


Απεβίωσε η συγχωριανή Στυλιανή συζ. Κωνσταντίνου Καραθανάση, την Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2017, σε ηλικία 91 ετών.
Η Στυλιανή Καραθανάση το γένος Βασιλείου Βελέντζα γεννήθηκε το 1926 στο Βαλτινό και ήταν παντρεμένη με τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραθανάση.
Η εκλιπούσα αφήνει πίσω τους γιους της, Βασίλειο, Γεώργιο και Ηλία, τις νύφες της Ελένη και Διονυσία, 8 εγγόνια, την αδερφή της Χρυσούλα και ανίψια.



Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Οι ευαισθησίες των κυνηγών


Λόγω των πρωτοφανών καιρικών συνθηκών και του πολικού ψύχους που επικρατούν σε όλη τη χώρα, κάποια πεινασμένα πουλιά, αδύναμα να προστατευθούν από αυτές τις καιρικές συνθήκες, κυρίως τα πουλιά αλλά και τα άλλα θηράματα, αναζητούν καταφύγιο σε περιοχές που δεν έχουν καλυφθεί παντελώς από το χιόνι. Εκεί συνήθως αποδεκατίζονται από τα βόλια των κυνηγών.


Όμως στο δάσος της Παναγίας Βαλτινού όπου το κατάλευκο κι αστραφτερό χιόνι, σκέπασε τα πάντα, εκτός από ελάχιστες μεριές, κάποιοι ευαίσθητοι κυνηγοί δεν περιορίστηκαν απλώς στην διακοπή του κυνηγιού μέχρι το πέρας της κυνηγετικής περιόδου, αλλά φρόντισαν να ρίξουν τροφή για τα αδύναμα θηράματα.


Έτσι, όταν εμφανίστηκαν από το πουθενά τα πουλιά, ψάχνοντας να χορτάσουν την πείνα τους, άφησαν τις πατημασιές τους πάνω στο χιόνι. Πατημασιές που θυμίζουν αρχαία γραφή και που αν τις αποκρυπτογραφούσε κανείς, είναι σίγουρο ότι θα διάβαζε το μεγάλο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» της ευγνωμοσύνη τους προς τους ευαίσθητους κυνηγούς!!!


Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Τα Τρίκαλα μέσα από τα σύννεφα


Ένα βίντεο, με αποκλειστικά λήψεις από drone, στα χιονισμένα Τρίκαλα . Είναι η στιγμή που ο ήλιος βγαίνει μετά την χιονόπτωση και ζεσταίνει τους πάγους σχηματίζοντας ομίχλη που καλύπτει την πόλη εκτός από το Φρούριο.


Εικόνες από τις μαγευτικές τοποθεσίες της ξακουστής σειράς Game of Thrones αλλά πραγματικές, χωρίς κανένα εφέ, εμφανίστηκαν στα Τρίκαλα!
Η χιονόπτωση της περασμένης εβδομάδας δημιούργησε μαγικά πλάνα, που καταγράφηκαν από τον Τρικαλινό Γιώργο Γκότση.
Με εναέρια λήψη, φαίνεται η πόλη καλυμμένη από νέφη, με το Κάστρο το Βυζαντινό και το Ρολόι να ξεχωρίζουν.
Το χιόνι έχει καλύψει με το λευκό του πέπλο τα Τρίκαλα, δίνοντας από ψηλά την εικόνα ενός τόπου βγαλμένου μέσα από παραμύθι. 


Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Χειμωνιάτικες εικόνες


Βρισκόμαστε στην καρδιά του χειμώνα. Κάθε εποχή έχει την ομορφιά της. Και μπορεί πολλοί να προτιμούν την άνοιξη με τα ζωηρά της χρώματα, αλλά και ο χειμώνας έχει την δική του μαγεία.
Τα χιονισμένα τοπία μοιάζουν βγαλμένα από παραμύθι που εντυπωσιάζουν και αναδεικνύουν την ομορφιά του χειμώνα.
Μια συλλογή τέτοιων φωτογραφιών αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.




Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Τα χιονισμένα Τρίκαλα



Η χιονόπτωση προσέφερε μοναδικές εικόνες και στην πόλη των Τρικάλων αφού το λευκό πέπλο του χιονιού μεταμόρφωσε το τοπίο και έντυσε τα πάντα στα λευκά.
Με το κινητό ή τη φωτογραφική μηχανή ανά χείρας, και πότε γλιστρώντας, πότε ισορροπώντας στο παγωμένο χιόνι, αρκετοί κάτοικοι ξεχύθηκαν στα σοκάκια της πόλης και τράβηξαν πολύ όμορφα στιγμιότυπα από τη χιονισμένη πόλη.
Το ίδιο κάναμε και εμείς και απαθανατίσαμε τις παρακάτω εικόνες.





Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Το χιονισμένο Βαλτινό


Η χιονόπτωση που έπληξε την Θεσσαλία και γενικότερα την χώρα μας είχε σαν αποτέλεσμα να αλλάξει εντελώς το πρόσωπο της περιοχής και να θυμίζει αλπικό τοπίο. Στη λευκή ομηρία του χιονιού βρέθηκε και το Βαλτινό.
Τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν ήταν πολλά. Όμως εκτός από τα προβλήματα και τις ανεπιθύμητες επιπτώσεις του χιονιού, ο καιρός καλλιτέχνης έδωσε και εικαστικές ευκαιρίες, δημιουργώντας ιδιαίτερες εικόνες και μοναδικές στιγμές με φόντο το κυρίαρχο λευκό.


Εκεί που την άνοιξη περπατούσες και μοσχομύριζε ο τόπος τώρα με το χιόνι περνάς και νοιώθεις κυριευμένος από μια άλλη αίσθηση που έχει να κάνει με την μαγευτική αρμονία του λευκού.
Ο φωτορεπόρτερ της εφημερίδας μας άδραξε την ευκαιρία, άπλωσε τον φακό του στο τοπίο και απαθανάτισε τις πανέμορφες χιονισμένες εικόνες του Βαλτινού!

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Του χιονιού


Με την ευκαιρία της χιονόπτωσης κάποιοι στίχοι του ποιητή Ηλία Κεφάλα από την συλλογή του  "Λέξεις από φύλλα και νερά", Αιγαίον, Λευκωσία, 2012.

Κίτρινα φύλλα κατεβαίνουν στὸ ποτάμι. Ἐπιστολὲς
τοῦ νυσταγμένου δάσους.
**
Σ᾽ ἄκουσα κοτσυφάκο. Ἕνα λεπτό, νὰ πάρω
τὸ καπέλο μου.
**
Ἀκοῦστε τὴν φλύαρη σόμπα. Σὲ λίγο ἡ στάχτη της
θὰ τὴν ἀποστομώσει.
**
Ὁ ἄνεμος δὲν ξέρει οὔτε τί ἔχασε, οὔτε ποῦ. Παρ᾽ ὅλα αὐτὰ
ψάχνει παντοῦ.
**
Ὤ παγωμένο ρόπτρο. Ὅλη τὴ μνήμη μου τὴν πάγωσες.
**
Τί πνίγεστε στὰ χρώματα; Ἀφοῦ θὰ σᾶς παντρέψω μὲ τὸ χιόνι,
λέει τὸ βουνὸ στὰ δέντρα.
**
Μὴ μὲ πληγὠνετε μὲ χρώματα, μόνο τὸ ἄσπρο ξέρω,
παρακαλάει ὁ γέρο-Χειμώνας.
**
Χειμωνιάτικη πάχνη. Κι η λεύκα κλείνει λοξὰ τὰ μάτια της
μήπως καὶ δεῖ λίγο μακρύτερα.
**
Χιονίζει σ᾽ ὅλες τὶς λέξεις σου. Μὰ πιὸ πολὺ χιονίζει
στὴν τελεία. Θὰ τὴ σβήσεις;
**
Χειμώνας. Σφύριγμα στὴ χαραματιά. Ρίγος
στὰ κόκαλα. Θὰ θυμηθεῖς;
**
Μὴ φεύγεις, εἶπε ἡ φωτιά. Θέλω τὴ συντροφιά σου
μέχρι ν᾽ ἀναθαρρήσω.
**
Βουβὸς χειμώνας. Ὦ φλύαρες άκροποτάμιες λεῦκες
καὶ πλάτανοι τοῦ Πηνειοῦ, ξυπνῆστε πιά.
**
Πρωὶ καὶ παγετὸς καὶ "τρί-τρὶ", "τριγλὶ" καὶ "τσὶρπ"
στὸ χιόνι. Γιατὶ εἶπα τὸν χειμώνα σιωπηλό;
**
Ἀκόμα καὶ ὁ σκαμμένος δρόμος
φαίνεται ἀποπερατωμένος μὲ τὸ χιόνι.
**
Θρηνεῖ τῆς μοίρας τὰ παράξενα
ὁ ἀλμπίνος φωσφοροῦχος κότσυφας.


Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Επιστρατεύοντας το χιούμορ, έγραψαν στο facebook



Καλημέρα...από το χιονισμένο Βαλτινό....Αμάν να δούμε άσπρη μέρα!


Το Βαλτινό έχει καθαριστεί και το εκχιονιστικό κατευθύνεται προς το εξωκλήσι ....όλα καλά......

Άντε να καθαρίζουμε τους δρόμους...να βάζουμε τάξη...........Καλημέρααααα!!!


Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Ο χορός είναι γιορτή της ζωής





Ο χορός είναι έκφραση δυνατή. Μιλάει στην γη και τον ουρανό. Μιλάει για τη χαρά μας, τους φόβους και τις επιθυμίες μας. Ο χορός μιλάει για το άπιαστο, παρόλα΄αυτά αποκαλύπτει την σκέψη ενός ανθρώπου και το ταμπεραμέντο και τον χαρακτήρα ενός λαού.
Τα συναισθήματα ζωντανεύουν και παίρνουν την μορφή των λέξεων. Αν οι λέξεις δεν αρκούν, μιλάμε με αναστεναγμούς. Αν οι αναστεναγμοί δεν αρκούν, τα τραγουδάμε. Αν το τραγούδι δεν είναι αρκετό, τότε ασυνείδητα τα χέρια μας τα χορεύουν και τα πόδια μας χτυπούν στον ρυθμό!

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Μια λακωνική ευχή



Του Θανάση Βαλτινού
Συγγραφέα και προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα —
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.


Είναι το γνωστό ποίημα του Κ. Π. Καβάφη. Γράφτηκε το 1899. Το πρώτο τρίστιχο. Προσωπικά το θεωρώ μέτριο ποίημα κι αναρωτιέμαι γιατί ο Αλεξανδρινός γέροντας, τόσο σχολαστικός σ’ αυτά τα ζητήματα, το προόρισε για το τελικό του corpus. Η εικόνα είναι γλυκερή και το σκεπτικό της απροσχημάτιστα ρηχό.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.


Πρόκειται για τη δεύτερη στροφή – τετράστιχη αυτή. Η απορία μου ως προς την τακτική του Καβάφη διατηρείται ισχυρή. Τα «Κεριά» ωστόσο επιμένουν. Στη διαδρομή των χρόνων βρίσκονται σε περίοπτη θέση, εννοώ στα χείλη πολλών ανθρώπων κι όχι μόνο αναγνωστών του ποιητή. Έχουν γίνει κοινός τόπος.
Είναι καλό ή κακό αυτό; Δεν θα απαντήσω. Είναι πάντως μια καθιέρωση και υποθέτω ότι αυτή σχετίζεται με το σχήμα παρελθόν – μέλλον. Τα λαμπερά αναμμένα κεριά μπροστά, τα λιωμένα που ακόμα καπνίζουν, πίσω. Η ελπίδα και η νοσταλγία της, εμμέσως. Και φυσικά μια υπόρρητη διάθεση απολογισμού.
Ας το δούμε και έτσι, μέρες που είναι. Κάθε φορά στα τέλη του χρόνου καταφεύγουμε σε τέτοιου είδους παιχνίδια. Πόσο παιχνίδια είναι;
Οι Καζαμίες πιθανόν κυκλοφορούν ακόμα. Για το μέλλον.
Η αβεβαιότητά μας μας κάνει σκεπτικιστές.  Επιφυλακτικούς και κατά κάποιον τρόπο προληπτικούς. Τι θα μας φέρει αυτός ο καινούργιος χρόνος; Δεν είναι εύκολο να αρθρώσουμε υποθέσεις. Ούτε να δώσουμε σχήμα στους φόβους μας. Μπορούμε όμως να κάνουμε ευχές. Οι ευχές αφορούν το μέλλον. Ανωδίνως. Η πλημμύρα των υποσχέσεων και η ευφορία των πλαστών προσδοκιών. Ήδη έχουμε ασκηθεί στο σπορ εντατικά.
Παρ’ όλα αυτά, την πιο κοινότυπη ευχή σε όλους:
Αίσιον και ευτυχές το νέο έτος.



Πηγή: "Η Ελλάδα και ο κόσμος το 2017" Εφημ. «Καθημερινή»

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Ο Άγιος Βασίλης


Ο Άγιος Βασίλης είναι ο αγαπημένος άγιος των παιδιών. Το διαχρονικό ερώτημα για την ύπαρξή του δεν αφορά μόνο την προσφορά των δώρων αλλά και τη σχέση του κοκκινοφορεμένου με την άσπρη γενειάδα παππού, με την ελληνική χριστιανική παράδοση. Ποια είναι λοιπόν η ιστορία του ή η ιστορία τους;  
Ο ορθόδοξος Άγιος Βασίλης ούτε με δώρα έχει σχέση, ούτε με χιόνια και έλκηθρα. Αντίθετα, αυτά που κρατάει στα χέρια του είναι «χαρτί και καλαμάρι» και βέβαια καθόλου χρήματα. Πατρίδα του θεωρείται η βιβλική Καισάρεια της Καππαδοκίας, το σημερινό Kayseri της Τουρκίας. Η περιοχή μνημονεύεται για πρώτη φορά από τον Ηρόδοτο και αποτέλεσε πεδίο διαμάχης για πολλούς λαούς, εξαιτίας των πλουσίων κοιτασμάτων της σε χρυσό, ασήμι και χαλκό. Τον 4ο μ.Χ. αιώνα αποτέλεσε το κέντρο του μοναστικού βίου που άνθησε στις βραχώδεις σπηλιές της περιοχής. Η Καισάρεια ήταν επίσης η «πατρίδα» ενός, μετέπειτα πολύ γνωστού και πικάντικου εδέσματος, του παστουρμά.


Ο ελληνικός, λοιπόν, Άγιος Βασίλης, όπως αναφέρει ο καθηγητής λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Μηνάς Αλεξιαδής, είναι «κάτι ανάμεσα στον Μέγα Βασίλειο της Καισαρείας, έναν από τους τρεις ιεράρχες και σε ένα πρόσωπο-σύμβολο του Ελληνισμού, που έφευγε από τα βάθη της Ασίας και έφτανε παντού: από τον Πόντο μέχρι την Πελοπόννησο και από την Μακεδονία μέχρι τον Κύπρο. Ο δικός μας Άγιος Βασίλης είναι πεζοπόρος, κρατά στα χέρια του ένα ραβδί, συζητά με όλους τους ανθρώπους στο δρόμο και εύχεται καλοτυχία και καλή χρονιά στον κόσμο. Δεν έχει σάκο, ούτε κοφίνι. Δε φέρνει δώρα, αλλά την καλοχρονιά… Η 1η Ιανουαρίου ήταν η μέρα θανάτου του Μεγάλου Βασιλείου και έτσι η ελληνική παράδοση θεώρησε ότι ο Άγιος Βασίλης είναι εκείνος που φέρνει καλοτυχία και ευλογεί τη χρονιά…».


Ο ελληνικός λοιπόν Άγιος Βασίλης ακολουθεί τα χριστιανικά πρότυπα και ιδεώδη. Ψιλόλιγνος, ασκητής, πεζοπόρος χωρίς ιδιαίτερες προσωπικές ανάγκες γυρνάει όλο τον κόσμο (προσοχή: εκεί που θεωρείται ότι υπάρχει ελληνοχριστιανικό στοιχείο!) και μοιράζει ευχές. Οι υπόλοιποι δεν έχουν ανάγκη από καλοτυχία. Παρουσιάζεται έτσι ως ένα ακόμα σύμβολο της ορθόδοξης εκκλησίας για να συντηρήσει τη διαχρονικότητα και τη συνέχεια του ελληνικού στοιχείου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, στην περιοχή της πάλαι ποτέ βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ο Άγιος Βασίλης αποτελεί ουσιαστικά σύμβολο της λιτότητας και της ασκητικής ζωής. Δίνοντας μόνο την ευχή του αποτρέπει κάθε επιθυμία ή και απαίτηση των πιστών προς την απόκτηση του ευζείν.

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Η χριστουγεννιάτικη εκδήλωση του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού



Την ευκαιρία να ανταλλάξουν ευχές, να χορέψουν και να διασκεδάσουν είχαν όσοι παραβρέθηκαν στην εκδήλωση του Πολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού, στην κεντρική πλατεία του χωριού, την δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων 26 Δεκεμβρίου 2016.  
Την χριστουγεννιάτικη εκδήλωση κατέγραψε ο φακός του Νίκου Σαλέπη, trikalaola.gr σε δύο βίντεο τα οποία κοινοποιούμε.



Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Παρουσιάστηκε το βιβλίο του Πρίνους (Τόσκεσι)



Μέσα σε ένα κλίμα συγκινησιακής φόρτισης, όπου κυριαρχούσε το συναίσθημα της υπερηφάνειας των κατοίκων του Πρίνους, παρουσιάστηκε το πρωί της Δευτέρας 26 Δεκεμβρίου 2016, στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου της ενορίας Αγίων Πάντων, το νεοκδοθέν βιβλίο με τον τίτλο: «Τόσκεσι – Πρίνος» (Ο τόπος και η ιστορία του - Γενεαλογικά δέντρα - Φωτογραφικό υλικό).
Την παρουσίαση του βιβλίου διοργάνωσε ο Εξωραϊστικός και Εκπολιτιστικός Σύλλογος Πρίνου, ο οποίος έκανε και την έκδοση.
Την συγγραφή και επιμέλεια του βιβλίου είχε ο Νικόλαος Γεωρ. Αθανασάκης (Πρόεδρος του Ε.Ε. Συλλόγου Πρίνου).



Την εκδήλωση προλόγισαν: ο ιερέας Δημήτριος Αγγελάκης, ο χοροδιδάσκαλος Θεόδωρος Καλογράνας και ο Γραφίστας, Δημήτρης Τσιγάρας, ο οποίος σχεδίασε και στοιχειοθέτησε το βιβλίο.
Η παρουσίαση του βιβλίου έγινε από τον συγγραφέα του βιβλίου Νικόλαο Γεωρ. Αθανασάκη, ο οποίος περιέγραψε και ανέλυσε λεπτομερειακά, στους παρευρισκόμενους, τη δομή του βιβλίου, με την βοήθεια της Χρυσοβαλάντους Καλογράνα, στην ανάγνωση κειμένων και την χρήση διαφανειών.


Πρόκειται για ένα βιβλίο ανεκτίμητης κληρονομιάς, μια κιβωτός γνώσεων που μέσα στις 740 σελίδες, διαστάσεων 21cm X 29cm, διαφυλάττεται: η ιστορική κληρονομιά, η λαογραφική παράδοση και η ανθρωπογεωγραφία του χωριού Πρίνους.
Ύστερα από μια ενδελεχή έρευνα πέντε ετών, συλλέχθηκε, ταξινομήθηκε και στοιχειοθετήθηκε όλο το υλικό που αφορά την καταγραφή της πατρογονικής μνήμης του χωριού και έμελε να αποτελέσει για το τέλος του 2016 και την αρχή του 2017, το καλύτερο δώρο για όλους τους κατοίκους του Πρίνους.
Στην αρχή του βιβλίου γίνεται μια ιστορική αναφορά στο χωροταξικό- οικιστικό περιβάλλον και τα ιστορικά και δημογραφικά στοιχεία.

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

"ΑΝΘΙΣΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ" Διήγημα

Του Ηλία Κεφάλα

Θυμᾶμαι ἐκεῖνα τὰ Χριστούγεννα τοῦ 1958 γιὰ τρία πράγματα, ποὺ ἔμειναν ἀνεξίτηλα στὴ μνήμη μου. Τὸ ἕνα ἦταν ἡ μακρὰ ἀπουσία τοῦ πατέρα μου καὶ ἡ ἀγωνία μου γιὰ τὸ ἄν θὰ ἐπέστρεφε ἐγκαίρως, ὥστε νὰ γιορτάσουμε τὰ Χριστούγεννα μαζί. 
Τρεῖς μέρες πρὶν τὰ Χριστούγεννα καί, ἐνῶ ὁ καιρὸς ἦταν μέχρι τότε πολὺ καλός, χάλασε ξαφνικὰ καὶ ἄρχισε νὰ χιονίζει. Ἔπεφτε ἕνα χιόνι πυκνό, ποὺ μᾶς ἔκλεισε μέσα καὶ ἀνέβασε τὴν ἀγωνία μου στὰ ὕψη. 
Τὸ πολὺ χιόνι, ἦταν τὸ δεύτερο πράγμα, ποὺ ἔκανε ἀξέχαστα ἐκεῖνα τὰ Χριστούγεννα. Χιόνι καὶ ἀγωνία μαζί. Τὴν ἄλλη μέρα ἔβλεπα τοὺς γέρους νὰ βγαίνουν στοὺς δρόμους καὶ νὰ μετροῦν τὸ χιόνι. «Ἕνα καὶ δέκα», ἄκουσα μία φωνὴ μέσα στὴν ἄσπρη πάχνη καὶ δὲν μποροῦσα πιὰ νὰ κρατήσω τὰ κλάματα. 
Μία ἡμέρα πρὶν τὰ Χριστούγεννα τὸ χιόνι εἶχε σταματήσει νὰ πέφτει καὶ ἔλαμπε ἕνας ἥλιος ἐκτυφλωτικός. Μὲ τὸν ἥλιο ἦρθε καὶ ἡ χαρμόσυνη ἀγγελία τῆς ἄφιξης τοῦ πατέρα μου στὴν πόλη. Ἐνῶ οἱ ἄλλοι, ποὺ ἦταν μαζί του, εἶχαν ἔλθει στὸ χωριό, ἐκεῖνος εἶχε παραμείνει στὴν πόλη γιὰ διάφορα ψώνια.
Τί ἦταν νὰ τὸ ἀκούσω; Ἄρχισα νὰ χοροπηδάω σὰν τρελὸς καὶ βγῆκα ἔξω ἀπὸ τὸ χωριὸ νὰ τὸν περιμένω. 
Περίμενα, περίμενα μέχρι ποὺ ἦλθε τὸ μεσημεριανὸ λεωφορεῖο καὶ κατέβηκε ἕνας σωρὸς κόσμου. Ὁ πατέρας μου βγῆκε τελευταῖος, φορτωμένος πολλὰ πράγματα. Ἀπὸ τὴ συγκίνησή μου δὲν μποροῦσα νὰ τὸν πλησιάσω. Ἀπὸ τὴ σαστιμάρα μου μὲ ἔβγαλε ὁ πατέρας μου, φωνάζοντας, «ἔλα παιδί μου, βοήθησέ με.» 
«Εἶναι πολλά πράγματα, πῶς θὰ τὰ πάρουμε;» ρώτησα παγωμένος. 
«Βλέπεις;» μοῦ ἔνευσε, δείχνοντας τὴν μάνα μου, ποὺ ἐρχόταν κι ἐκείνη, σέρνοντας ἕνα χειράμαξο.
Τὸ ἀπόγευμα γεμάτος ἀπὸ αἰσθήματα ἱκανοποίησης ἔτρεχα σὰν τρελὸς πίσω ἀπὸ τὸν πατέρα μου, προσπαθώντας νὰ τὸν βοηθήσω νὰ τελειώσουμε τὶς δουλειές μας. Μέσα στὴ μεγάλη μου χαρά, ἄκουσα τοὺς μεγαλύτερους νὰ συζητοῦν γιὰ ἕνα σημαδιακὸ γεγονός, ποὺ ὑπογράμμιζε τὰ διαφορετικὰ αὐτὰ Χριστούγεννα. Ἠταν τὸ τρίτο πράγμα, ποὺ ἔκανε αὐτὰ τὰ Χριστούγεννα μοναδικὰ κι ἐγὼ μέσα στὶς σκασίλες μου δὲν τὸ εἶχα προσέξει. Εἶχαν ἀνθίσει τὰ δέντρα! 
Τὴν ἄλλη μέρα, ἀνήμερα Χριστούγεννα, ἀνακουφισμένος, δὲν χόρταινα νὰ βλέπω τὴν παράξενη ἀνθοφορία τῶν δέντρων. Τὰ καημένα εἶχαν ξεγελαστεῖ ἀπὸ τὸν καιρό, καὶ ἦταν ἕτοιμα νὰ καρπίσουν πάλι. Βρῆκα ἕνα μακρὺ καλάμι καὶ ἄρχισα νὰ ξεχιονίζω τὰ κλαδιὰ τῆς κορομηλιᾶς. Τὸ δέντρο ἔμεινε πάλι κάτασπρο, ἀλλὰ πλέον μόνο μὲ τὰ λουλούδια του. Ἔβγαζε ἕνα φῶς κατευναστικό, ποὺ μὲ φώτιζε καὶ μὲ φωτίζει ἀκόμα τόσα χρόνια, τώρα, μακριά.



Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Η ευχετήρια κάρτα των Χριστουγέννων του παιδικού σταθμού «ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ» Βαλτινού


Από τα παιδιά και το προσωπικό του παιδικού σταθμού «Αερόστατο» του Βαλτινού, λάβαμε και χαρήκαμε πολύ, την χειροποίητη χριστουγεννιάτικη κάρτα τους, συνοδευόμενη με τις ευχές τους, για καλά Χριστούγεννα και καλή χρονιά, με υγεία, ευτυχία και χαρά!
Ευχαριστούμε πολύ και αντευχόμαστε, χαρούμενες γιορτές, καλή χρονιά, με υγεία πρόοδο και αισιοδοξία!

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο σε καρτ ποστάλ


Το χριστουγεννιάτικο δέντρο απoτελεί σήμερα ένα διεθνές χριστουγεννιάτικο έθιμο.
Ο στολισμός του δένδρου είναι καθαρά συμβολικός της ευτυχίας των ανθρώπων και της φύσεως με τη Γέννηση του Θεανθρώπου. Σύμφωνα με ερευνητές του αντικειμένου, το πρώτο στολισμένο δένδρο εμφανίστηκε στη Γερμανία το 1539 και τα πρώτα στολίδια ήταν συσκευασμένα φαγητά ή είδη ρουχισμού ή άλλα χρήσιμα είδη, που στο πέρασμα των χρόνων και με την άνοδο του βιοτικού επιπέδου εξελίχθηκαν μόνο σε διακοσμητικά αντικείμενα.
Στην Ελλάδα το έθιμο αυτό του έλατου ως χριστουγεννιάτικη διακόσμηση ήρθε για πρώτη φορά με τον Βαυαρό Βασιλιά Όθωνα το 1833, που σημαίνει ότι είχε ήδη καθιερωθεί ως έθιμο στους βασιλικούς οίκους της Βόρειας Ευρώπης. Αρχικά στολίστηκε στα ανάκτορα του Ναυπλίου και εν συνεχεία στην Αθήνα, όπου οι κάτοικοι έκαναν ουρές για να το θαυμάσουν.


Τα χριστουγεννιάτικα δένδρα μπορεί να είναι είτε φυσικά, κυρίως έλατα, είτε τεχνητά των οποίων η παραγωγή είναι σημαντική. Οι δε βιοτεχνίες παραγωγής χριστουγεννιάτικων στολιδιών έχουν δημιουργήσει, από παλιά μέχρι σήμερα, μια μεγάλη γκάμα καρτ ποστάλς με θέμα το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μερικές εκ των οποίων παρουσιάζουμε εδώ.


Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

«Λευκό» Ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα


της Γεωργίας Κολοβελώνη


Ήταν γύρω στα δώδεκα, όταν την είδα πρώτη φορά να το κάνει. Παραμονή Χριστουγέννων, είχαμε όλοι μαζευτεί στο σπίτι της γιαγιάς. Οι μεγάλοι απορροφημένοι στις συζητήσεις τους. Τα παιδιά εξουθενωμένα από το παιχνίδι στο χιόνι. Πρώτα άκουσα το τρίξιμο. Η σκάλα έτριζε στο έβδομο σκαλοπάτι καθώς κατέβαινες –πάντα στο έβδομο εκείνο σκαλοπάτι- κι ήταν αυτός ένας ωραίος λόγος να την ανεβοκατεβαίνω συχνά, εφευρίσκοντας πιθανές και απίθανες δικαιολογίες για να πηγαίνω στο πάνω πάτωμα. Μου άρεσε να ακούω αυτό το τρίξιμο. Φανταζόμουν ένα αλλόκοτο πλάσμα να κατοικεί μέσα στο παλιό φθαρμένο ξύλο και να διαμαρτύρεται, όταν τα ατίθασα πόδια μου πατούσαν το κεφάλι του.
Σήκωσα τα μάτια και την είδα. Ήταν ολόκληρη τυλιγμένη στο λευκό σεντόνι. Μονάχα το κεφάλι της ήταν ακάλυπτο. Το βλέμμα της στο κενό. Κοιτούσε πέρα από τον κόσμο τον δικό μας. Κατέβαινε αργά, λες και ήθελε να παρατείνει τον χρόνο της αιώρησής της –γιατί έτσι μου φαινόταν, πως αιωρείται, καθώς τα πόδια της έμοιαζαν να μην αγγίζουν το ξύλο, αλλά ένα φανταστικό σκοινί λίγο μόλις πάνω από κάθε σκαλοπάτι. Στράφηκαν οι μεγάλοι και την κοίταξαν. Σσσς, μην της μιλάτε, πρόλαβε και είπε η γιαγιά. Σώπασαν όλοι. Έξω σχεδόν άκουγες το χιόνι να πέφτει. Έφερε ένα γύρο το δωμάτιο, αποφεύγοντας με θαυμαστή επιδεξιότητα καναπέδες, καρέκλες, απλωμένα πόδια στο πάτωμα, ύστερα έστρεψε αργά το σώμα της, κατευθύνθηκε προς τη σκάλα και άρχισε να ανεβαίνει. Το βλέμμα μου την ακολούθησε, μαγνητισμένο από το λευκό που έσερνε πίσω της. Γύρισαν οι μεγάλοι στις κουβέντες τους. Κι εκείνη στο μέλλον της, απ’ όπου είχε για λίγο δραπετεύσει.



Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Η σχολή χορού ΤΕΡΨΙΣ στον Μύλο των Ξωτικών



Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2006, το απόγευμα στη σκηνή του Μύλου των Ξωτικών, η εκδήλωση της Ακαδημίας Χορού «Τέρψις», η οποία έκανε τη δυναμική της παρουσία με το εξαίσιο χορευτικό της πρόγραμμα.
Μέσα σε μια χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, εμφορούμενη από την αίσθηση του παραμυθιού, οι χορευτές μάγεψαν το κοινό, παρασέρνοντάς το στο λίκνισμα των ρυθμών LATIN, RUMPA, SALSA, ZUMBA, ORIENTAL κ.α.
Ευρηματικές οι χορογραφίες, εντυπωσιακές οι στολές, άψογες οι αποδόσεις των χορευτικών τμημάτων, που δίκαια απέσπασαν τα θερμά χειροκροτήματα του κόσμου.

Λαϊκοδημοτική βραδιά την παραμονή των Χριστουγέννων στο Βαλτινό




Το Καφέ «FUEGO», στο Βαλτινό, υπό την διεύθυνση του κ. Ανδρέα Μπάλτου, διοργανώνει την παραμονή των Χριστουγέννων, το Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2016 μουσικοχορευτική λαϊκοδημοτική βραδιά με ζωντανή μουσική ορχήστρα.
Το εορταστικό Χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα θα ξεκινήσει στις 9.30 μ.μ. και θα περιλαμβάνει δημοτική και λαϊκή μουσική ορχήστρα, διαθέσιμη πίστα για χορό, ενώ η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Ζεστές εικόνες του χωριού


Τι πιο ζεστός, τι πιο φιλικός, τι πιο κοινωνικός και ανθρώπινος χώρος, από το πάλαι ποτέ, μπακάλικο-καφενείο του χωριού;
Τότε που είχε ο θεός για όλους…
Τότε που, ο φιλόξενος χώρος, με την ξυλόσομπα να καίει μέσα στον χειμώνα και να προσφέρει τη θέρμη της, τράβαγε σαν μαγνήτης τους θαμώνες και κάθονταν γύρω γύρω με το καφεδάκι, το κονιάκ, το τσιπουράκι και ξεχνιόντουσαν καθώς η κουβεντούλα τους, πότε με σοβαρότητα, πότε χιούμορ, πότε με αγωνία, πότε με αισιοδοξία, αναπτέρωνε τις ελπίδες και τα όνειρά τους.
Απλή, φτωχική, αλλά μάλλον ομορφότερη ζωή!
Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο χωριό Λουζέστι (σήμερα Ελάφι) Καλαμπάκας το 1947. Φωτογράφος John Phillips για το περιοδικό Life.

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

«Να ζωγραφίζω ουρανούς με κιμωλίες»



Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση των τραγουδιών του δίσκου CD «Να ζωγραφίζω ουρανούς με κιμωλίες» του Τρικαλινού στιχουργού Ηλία Παπαδημητρίου και του μουσικοσυνθέτη Γιώργου Γκαβογιάννη, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Τρικκαίων, την Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2016.
Τα τραγούδια ερμήνευσαν οι τραγουδιστές: Ηλίας Κλωναρίδης, Λάμπρος Καρελάς, Στάθης Αγγελόπουλος, Δήμητρα Καλλιάρα, Κική Γιαμπούρα, Θανάσης Σαρακιώτης, Παύλος Καρποδίνης, Τζίνα Καλομοίρη, Θανάσης Παπαβασιλείου, Εύη Πλέσσα, Έλενα Μιχαήλ, και Ρόζα Πατεράκη.
Στο πρώτο μέρος της βραδιάς ακούστηκαν τραγούδια του CD  και στο δεύτερο μέρος μια αγκαλιά τραγούδια  που επέλεξαν όλοι οι τραγουδιστές.


Την διοργάνωση της βραδιάς επιμελήθηκε ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού.
Η Πρόεδρος του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού κα. Ζαφείρα Βογιατζή – Βερβέρα, πλαισιωμένη από τα μέλη του Δ.Σ. κα. Μαρία Καλαμπάκα, και κ. Παναγιώτη Τσιγάρα, προλόγισε την εκδήλωση, με όμορφο και ποιητικό ύφος, λέγοντας τα εξής:
«Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας
Ευχαριστούμε που δεχθήκατε την αποψινή μας πρόσκληση – πρόκληση για ένα μαγευτικό ταξίδι. Ένα ταξίδι μέσα από τους δρόμους της μουσικής και της ερμηνείας.
Το ταξίδι αυτό ξεκίνησε να ετοιμάζεται όταν αντάμωσαν ο Ηλίας με τον Γιώργο. Ο Ηλίας με το μολυβάκι του αποτυπώνει αυτά που του δίνουν τα ερεθίσματα να γράφει μέσα από πραγματικότητα και φαντασία. Από την άλλη ο Γιώργος γρατζουνώντας την κιθάρα του, όπως χαρακτηριστικά λέει ο ίδιος, εκφράζει μέσα από τις νότες τη μελωδική του ευαισθησία, τη μουσική του πρόταση για να νικήσουμε το χρόνο και τη φθορά.
Η συνεργασία λοιπόν ξεκίνησε. Οι στίχοι του Ηλία ευτύχισαν μέσα στη μελωδική τρυφερότητα του Γιώργου και τα τραγούδια έπεσαν σε εξαιρετικούς ερμηνευτές. Ερμηνευτές που απασχολούν το κοινό μόνο με τη δουλειά τους και όχι με το lifestyle. Ερμηνευτές με αξιοπρέπεια, αυθεντικούς μελωδούς που δημιουργούν αξίες μέσα στο χρόνο. Σε μια περίοδο λοιπόν στειρότητας, διασκευών και άλλων εύκολων λύσεων για τη μουσική παραγωγή, ο Ηλίας Παπαδημητρίου και ο Γιώργος Γκαβογιάννης συνεργάστηκαν και μας δίνουν απόψε δεκαπέντε τραγούδια, δεκαπέντε μουσικές αναλαμπές, δεκαπέντε αιτίες για να ατενίσουμε με αισιοδοξία το μέλλον της μουσικής δημιουργίας. Τα δεκαπέντε αυτά τραγούδια είναι σαν τα φεγγαρόφωτα στη σκοτεινή νύχτα της ζωής, είναι μελωδίες που ξεπλένουν τη σκόνη της καθημερινότητας και σε ταξιδεύουν.
Ας μη ξεχνάμε ότι η μουσική είναι η πιο δυνατή μορφή μαγείας και αυτή τη μαγεία την έχουμε ανάγκη κάθε στιγμή.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν αυτό το ταξίδι χρωματίζοντας δειλινά, ζωγραφίζοντας ουρανούς με κιμωλίες και ματωμένα φεγγάρια με πινελιές έρωτα.
Έχοντας αυτονόητα δεδομένα για ένα ψέμα που δεν έγινε αλήθεια, για μια αχαριστία που πλήγωσε μέσα σε μια περιπλανώμενη ζωή, όπου με μια αρχόντισσα παρέα θα περπατήσουμε τα μονοπάτια της βροχής.  Και χορεύοντας με ανάποδη στροφή, κι ένα τσιγάρο αναμμένο, θα μας βρει γενναίους ο πιο μεγάλος στεναγμός, σε ένα δρόμο γεμάτο φώτα και με δήθεν παραστάσεις, παρακαλώντας να μη ξημερώσει. Κι εκεί μέσα στη νύχτα να ψιθυρίζουμε στον άλλον «τώρα που φεύγω, κρύψου μέσα μου μέχρι να βρούμε την δική μας Ιθάκη» έχοντας σαν καράβι τα τραγούδια του Ηλία και του Γιώργου. Του Γιώργου Γκαβογιάννη και του Ηλία Παπαδημητρίου.
Σας ευχαριστούμε που κάνετε αυτό το ταξίδι μαζί μας και είμαστε σίγουροι ότι δεν θα το μετανιώσετε ούτε για μια στιγμή».


Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Λεύκωμα «Αφοί Λαμπρόπουλοι» Προτεραιότητα έχει ο πελάτης...

Της Μαργαρίτας Πουρνάρα


Νομίζω ότι είναι από τις πρώτες μου παιδικές αναμνήσεις: Η μητέρα μου να με κρατά σφιχτά από το χέρι στις κυλιόμενες σκάλες στου Λαμπρόπουλου. Δεν υπάρχει Αθηναίος –από μια ηλικία και άνω– που να μην έχει προσωπική σύνδεση με το γνωστό πολυκατάστημα. Ομως η κομψότατη έκδοση του Φιλανθρωπικού Ιδρύματος Δημητρίου και Μπλανς Λαμπροπούλου για το πολυκατάστημα με τίτλο «Αφοί Λαμπρόπουλοι. Διαλέγοντας πριν από εσάς για εσάς. 1900-1999», με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και κείμενα, δεν έχει στόχο να γαργαλήσει τη νοσταλγία μας. Φιλοδοξεί να διηγηθεί την τέχνη του επιχειρείν στον 20ό αιώνα μέσα από τις τρεις γενιές της ίδιας οικογένειας στην κρίσιμη περίοδο που καλύπτει Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, Μικρασιατική Καταστροφή, Εμφύλιο.


Η Αθήνα και η εμπορική καρδιά εκείνης της εποχής, τα Χαυτεία, είναι ο «σεισμογράφος» όπου καταγράφονται όλα αυτά τα κοσμοϊστορικά γεγονότα. Η αύξηση και μείωση της κατανάλωσης, οι αλλαγές των αγοραστικών συνηθειών, η συμπεριφορά της μεσαίας τάξης, η εικόνα της οικογένειας στην κοινωνία συμβαδίζουν με τη γέννηση, την εξέλιξη και το κλείσιμο του κύκλου ζωής για το πολυκατάστημα που σήμερα έχει την επωνυμία του Notos.


Η αρχή της ιστορίας γράφεται σε ένα κεφαλοχώρι της ορεινής Αρκαδίας, την Κοντοβάζαινα. Εκεί ο γενάρχης Παναγιώτης Λαμπρόπουλος είχε ανοίξει το μοναδικό μπακάλικο στα τέλη του 19ου αιώνα. Εργαζόταν και ως εποχικός εργάτης στο Λαύριο και η γυναίκα του κρατούσε το μαγαζί και μεγάλωνε επτά γιους. Ενας εξ αυτών, ο Ξενοφώντας (1879-1964), εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1901 για να αναζητήσει καλύτερη τύχη. Σταδιακά ήρθαν στην πρωτεύουσα και οι υπόλοιποι έξι αδελφοί.


Αρχικά, ο Ξενοφών ήταν πλανόδιος πωλητής ανδρικών ειδών.

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Απεβίωσε ο Αναστάσιος Πέτρου Καραδήμας


Απεβίωσε ο συγχωριανός Αναστάσιος Καραδήμας του Πέτρου και της Αναστασίας, την Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2016, σε ηλικία 70 ετών.
Ο Αναστάσιος Καραδήμας γεννήθηκε το 1946 στη Καρκίνη Σερρών. Παντρεύτηκε με την Αναστασία, το γένος Κων. Χασιώτη και απόχτησαν τρία παιδιά, τη Φωτεινή, τον Πέτρο ή Σωτήρη και τον Άλκη.

Επιστροφή, του Νικηφόρου Βρεττάκου


Με σπαραγμό κρατώντας τη βαριά καρδιά μου
βρήκα το πατρικό μου σπίτι να κοιτάζει,
μεσ' απ' τις φυλλωσιές σαν άλλοτε τη δύση.
με σπαραγμό κρατώντας την καρδιά μου...
Γοργά το τζάκι η μάνα μου τρέχει ν' ανάψει,
Κι ενώ απ' την πόρτα βλέπω τις γλυκές του λάμψεις,
με σπαραγμό κρατώντας τη βαριά καρδιά μου,
δε μπαίνω μέσα. Απέξω κάθομαι και κλαίω...

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Τρίκαλα: Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας 2016



Η επίσημη παρουσίαση της υποψηφιότητας του Δήμου Τρικκαίων για την Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας 2016.

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Τα Χριστούγεννα έρχονται


Φτάνουν σιγά σιγά τα Χριστούγεννα και οι προετοιμασίες, έχουν ήδη αρχίσει εδώ και μέρες. 
Μέσα στην κατήφεια της εποχής που έχει επιβάλλει η κρίση της χώρας μας, ο Χριστουγεννιάτικος στολισμός των σπιτιών, αλλά και των δημόσιων χώρων είναι ένας τρόπος να δημιουργηθεί ένα ευχάριστο κλίμα, μπας να ανεβεί λίγο το ηθικό και ανακάμψει η διάθεση όλων μας.



Προφανώς, ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού κάτι ετοιμάζει για τις γιορτές και διαμόρφωσε την κεντρική πλατεία με Χριστουγεννιάτικο διάκοσμο. 
Οψόμεθα! 


επικοινωνιστε μαζι μας