Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012

Η μελαγχολία του γέρο-μύλου

Αφήγημα της Γκάζα Μαρίας, μαθήτριας Β΄τάξης 3ου Γυμνασίου Τρικάλων


Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό και όλα φαίνονταν τόσο όμορφα! Τα πουλάκια τιτίβιζαν, ο ήλιος έλαμπε και όλα ήταν τόσο αρμονικά. Μα κάποιος είχε μελαγχολία.
Ο γέρο-Μύλος ήταν αυτός. Ήταν πολύ στεναχωρημένος γιατί οι Χριστουγεννιάτικες γιορτές είχαν περάσει. Είχε περάσει πολύ όμορφα όλες αυτές τις μέρες που είχε φορέσει τα γιορτινά του και όλοι τον ήξεραν ως Μύλο των ξωτικών. Μα τώρα έμεινε και πάλι μόνος του και νοσταλγούσε όλες αυτές τις ωραίες μέρες. Τι μπορούσε να πει όμως; Ότι θέλει πίσω όλες αυτές τις μέρες; Όχι ,δεν μπορούσε να το κάνει… έτσι ξέσπασε όλα όσα δεν μπορούσε να εκφράσει, σε κλάματα.


Τον άκουσε όμως με απορία ο φίλος του ο Ληθούλης που έμενε λίγο πιο κάτω και που είχαν ακούσει πολλά τα αυτιά του καθώς διέσχιζε ολόκληρη την πόλη, και τον ρώτησε τι είχε. Ο γέρο-Μύλος εξήγησε στον Ληθούλη γιατί είναι τόσο στεναχωρημένος και ο καλός του φίλος τον άκουγε πολύ προσεκτικά και με υπομονή. Ο Ληθούλης τον καταλάβαινε απόλυτα γιατί και αυτός έτσι ακριβώς ένιωθε όμως το μόνο που είχε να του προτείνει ήταν να κάνει υπομονή μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα .
Ο Μύλος πήρε λίγο κουράγιο από τα λόγια του φίλου του και έτσι αποφάσισε να πάει να επισκεφτεί έναν ακόμα πιο παλιό του φίλο που είχε πολλά χρόνια να δει. Ήταν ο Ρολογούλης και ήθελε να τον συμβουλευτεί τι να κάνει για να μη είναι τόσο στεναχωρημένος καθώς αυτός ήταν έμπειρος σε τέτοια θέματα. Φόρεσε λοιπόν την κάπα του, πήρε την μαγκούρα του και ξεκίνησε να πάει να βρει τον φίλο του. Ήταν μέρα καθημερινή και οι δρόμοι ήταν γεμάτοι αυτοκίνητα. Ο γέρο-Μύλος παραξενεύτηκε που έβλεπε τόση μεγάλη κυκλοφοριακή κίνηση αφού είχε χρόνια να βγει βόλτα στην πόλη. Τα πολλά κορναρίσματα και οι αγενείς περαστικοί τον στεναχώρησαν περισσότερο και έτσι επιτάχυνε τα βήματά του για να φτάσει πιο γρήγορα. Σε κάποια στιγμή είδε να ξεπροβάλει μέσα από το καταπράσινο λόφο η γαλανόλευκη σημαία και ένα πολύ ψηλό κτήριο. Στην αρχή δεν αναγνώρισε τον φίλο του τον Ρολογούλη αλλά μετά λίγη σκέψη και αφού θυμήθηκε τις πολλές περιγραφές που είχε ακούσει από τους επισκέπτες του κατάλαβε πως αυτό ήταν το περιβόητο Φρούριο.


Μετά από λίγο έφτασε κοντά του και του είπε:
-Συγνώμη, εσύ είσαι ο Ρολογούλης;
-Όχι ,είμαι το Φρούριο ,απάντησε με απορία.
-Εγώ είμαι ο Μύλος, είπε.
-Ποιος Μύλος; ρώτησε.

-Ο Μύλος του Ματσόπουλου. Μάλλον θα με έχεις ακούσει και ως Μύλο των Ξωτικών.
Δακρυσμένος ο Ρολογούλης πήγε και αγκάλιασε το γέρο-Μύλο και του είπε:
-Ωωω… αγαπημένε μου παλιέ φίλε… είχα ξεχάσει το παλιό μου χαϊδευτικό όνομα Ρολογούλης γιατί ήσουν ο μόνος που με φώναζε έτσι. Πόσα χρόνια έχω να σε δω;
-Εεε… πάνε αρκετά χρόνια τώρα.
-Αχχχ… φίλε μου καιρό τώρα ήθελα να έρθω να σε επισκεφθώ μα τα πόδια μου είναι πλέον αδύναμα .Πονάνε τόσο πολύ και μου είναι δύσκολο να περπατήσω. Πάντως εσύ δεν άλλαξες καθόλου. Είσαι το ίδιο δυνατός και τα εξωτερικά χαρακτηριστικά παραμένουν ίδια.
-Χαχαχα… σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Εσύ πάλι έχεις αλλάξει πολύ .Έχεις ομορφύνει και φαίνεσαι ανακαινισμένος . Μα αυτό που με δυσαρεστεί είναι ότι σε πολλούς τοίχος σου βλέπω τοιχογραφίες ή αλλιώς γκράφιτι όπως τα λένε οι νέοι, που θυμάμαι πως εσένα δεν σου άρεσαν αυτά. Επίσης τα πολλά σκουπίδια γύρω σου. Γιατί συμβαίνει αυτό;
-Δυστυχώς οι νέοι δεν σέβονται τον πολιτισμό τους και δεν κρατάνε την πόλη τους καθαρή και όμορφη. Αλλά ας μην τα συζητάμε άλλο αυτά τώρα. Πες μου εσύ. Πως και αποφάσισες να με επισκεφθείς;
-Ααααχ… Ρολογούλη μου είμαι πολύ στενοχωρημένος. Θα έχεις ακούσει φαντάζομαι για το μεγάλο γεγονός που είχε γίνει στο σπίτι μου.
-Φυσικά όλοι όσοι περνούσαν από εδώ μιλούσαν για εσένα. Γιατί είσαι στεναχωρημένος όμως;
-Γιατί οι Χριστουγεννιάτικες γιορτές τελείωσαν και τώρα είμαι πάλι μόνος. Είχα περάσει πάρα πολύ ωραία! Όλοι μιλούσαν για εμένα και έγινα γνωστός σε όλη την Ελλάδα. Κάθε μέρα άκουγα παιδικά γέλια και φωνές μα τώρα δεν έρχεται κανείς να μου κάνει παρέα και κανείς δεν μιλάει για εμένα.
Ο Ρολογούλης χαμογέλασε και του είπε:
-Ακριβώς έτσι ένιωθα και εγώ πριν από πολλά χρόνια όταν έγινα πολύ γνωστός για πρώτη φορά. Μα μετά όλοι με ξέχασαν… κανείς δεν με θυμόταν. Έτσι τουλάχιστον πίστευα. Γιατί κανείς δεν με ξέχασε… το ίδιο και εσένα. Από τότε και κάθε χρόνο αυτό γίνεται, στις γιορτές γίνομαι πολύ γνωστός αλλά όταν όλοι γυρνάνε στις δουλειές τους και στα σχολεία μένω πάλι μόνος. Είναι τρόπος ζωής πια. Πρέπει να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου που έγινες τόσο γνωστός και που έκανες την πόλη σου γνωστή σε όλο τον κόσμο. Για το καλό σου πρέπει να κάνεις υπομονή μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα, και να καταλάβεις πως αυτό το πράγμα θα συμβαίνει από εδώ και στο εξής. Έτσι άλλωστε θα μπορείς και να ξεκουράζεσαι.
Ο γέρο-Μύλος σκέφτηκε λίγο και με θάρρος απάντησε:
-Έχεις απόλυτο δίκιο, αυτό θα κάνω… θα σκέφτομαι όλα τα θετικά πράγματα.
Ο μύλος αποχαιρέτησε τον φίλο του, τον ευχαρίστησε για τις συμβουλές που του έδωσε και έφυγε χαρούμενος. Στο δρόμο της επιστροφής όμως μια απρόσμενη έκπληξη τον περίμενε. Είδε σε μια διαφημιστική πινακίδα πως η πόλη των Τρικάλων αποτελούσε πλέον σημείο αναφοράς για τις εορταστικές της εκδηλώσεις και χάρη στον Μύλο των Ξωτικών. Ο γέρο-Μύλος θυμήθηκε όλα όσα του είχε πει πριν λίγο ο φίλος του ο Ρολογούλης και περήφανος γύρισε σπίτι του να ξεκουραστεί.

(Πρωτότυπη ιστορία δημιουργικής γραφής στο πλαίσιο του καινοτόμου εκπαιδευτικού προγράμματος «Η περιήγηση ως μέσο μάθησης: τοπία φύσης και πολιτισμού στην πόλη των Τρικάλων» (συντονιστές-υπεύθυνοι του προγράμματος κ. Αμαλία Ηλιάδη, φιλόλογος, Δ/ντρια και κ. Κωνσταντίνος Γκούτας, Φυσικής Αγωγής, Υπο/ντής του Σχολείου)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

επικοινωνιστε μαζι μας